سورت طه — آیت 2

د کلمو معناګانې:

• لِتَشْقَىٰ: چې ته تکلیف ووینې، ستړی شې، یا ځان په مشقت کې واچوې.

تفسیر:

اې محترمه رسوله! مونږ پر تا دا قرآن نه دی نازل کړی چې ته په هغه سره ځان په تکلیف او مشقت کې واچوې، یا داسې سخت کارونه پر ځان بار کړې چې ستا له طاقت څخه بهر وي. دا چې ته د خپل قوم د بې ایمانۍ او ستا د خبرو د نه منلو له امله خفه یې او ځان ته د عبادت په سختو کارونو کې ستړی کوې، دا زموږ اراده نه ده. پرته له دې، دا چې ته د شپې او ورځې په اوږدو کې دومره اوږد قیام کوه چې ستا پښې پړسېدلې، دا هم ستا پر اړه زموږ له رحمت او مهربانۍ سره سمون نه لري. پرځای دې، موږ دا قرآن درته د رحمت، لارښوونې او آسانتیا لپاره نازل کړی دی، چې ته د هغه په وسیله خلقو ته د حق لار وښیې او دوی ته د نجات او خوشبختۍ لارې وښیې، نه دا چې ته ځان په ستونزو کې واچوې.

ګټې او عبرتونه:

1. دا آیت مونږ ته ښیي چې اسلام د آسانتیا او رحمت دین دی، نه د سختۍ او مشقت. الله تعالی خپل بنده ګان نه ستړي کوي او نه یې پر هغوی داسې بار اچوي چې د دوی له وس څخه بهر وي.
2. د دین په معاملو کې اعتدال او منځنۍ لار ته بلنه ورکړل شوې ده. عبادت باید داسې وي چې دوام ولري، نه دا چې څو ورځې سخت وي او بیا پریښودل شي.
3. دا آیت د الله تعالی د رحمت او مهربانۍ یوه ښکاره بیلګه ده، چې خپل رسول ته یې د آرامۍ او اسانتیا سپارښتنه کړې، ترڅو د هغه ژوند له ستونزو ډک نه شي.
4. مونږ باید د قرآن د تلاوت او عمل په وخت کې د آسانتیا او خوښۍ احساس وکړو، نه د دروند بار او ستړیا، ځکه چې دا کتاب د رحمت او هدایت لپاره نازل شوی دی.
5. دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې د خپل چاپېریال د خلکو د بې باورۍ له امله باید دومره خپه نه شو چې ځان ته زیان ورسوو، بلکې په خپله دنده ولاړ واوسو او پر الله باندې توکل وکړو.