Surat Taha — Ayat 28

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَفْقَهُوا (yafqahū): saka tembung *fiqh* kang tegesé ngerti kanthi jero, ora mung ngerti lumrah, nanging nganti mangerti maksud lan karepé omongan.
• قَوْلِي (qaulī): omonganku, yaiku omongané Nabi Musa nalika ngadhepi Fir'aun lan kaumé.

1. Tafsiré ayat:

Nabi Musa a.s. nyuwun marang Allah supaya lisané diuculi saka cepengan utawa kangelan ngomong, supaya wong-wong kang diparingi piwulang bisa mangerti kanthi temen lan jero marang apa kang diomongaké. Tegesé, dudu mung krungu swara, nanging nganti tekan ing ati lan pikirane, nganti padha ngerti karep lan maksudé dakwah kang digawa. Nabi Musa kepéngin supaya omongané ora mung mlebu ing kuping, nanging uga mlebu ing ati, supaya wong-wong mau padha gelem nampa kebeneran lan ninggalake dalan kang luput. Mula saka iku, panjaluké iki ora mung bab lancaré lisan, nanging uga bab roso pangerten lan ketembusan omongan marang wong kang diajak guneman.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké yèn omongan kang becik iku kudu bisa dimangerteni déning wong kang diajak ngomong, dudu mung diucapake.
• Ngelmu lan pemahaman iku kanugrahan saka Allah, mula kudu disuwun kanthi temen-temen.
• Wong kang ngajak marang kebeneran kudu sabar lan nggatekake carané ngomong, supaya pesené bisa tekan kanthi cetha.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn para nabi iku manungsa biasa kang uga butuh pitulungané Allah, mula kita kudu tansah nyenyuwun marang Panjenengané.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an amarga isiné piwulang-piwulang kang nyedhaki manungsa ing saben kahanan, kalebu bab carané ngomong lan nyebaraké kabecikan.