Сураи Та Ха — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «يَفْقَهُوا»: бифаҳманд, дарк кунанд.

— «قَوْلِي»: суханам, гуфторам.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) аз Парвардигори худ хоҳиш кард, ки гиреҳи забонро бикушояд, то мардум суханонашро бифаҳманд. Вақте ӯ паёмҳои Худоро ба мардум мерасонад, бояд гуфтораш равону фаҳмо бошад, то онҳо мазмуни даъвати ӯро дарк кунанд ва ба он гӯш диҳанд. Ин хоҳиш барои он буд, ки рисолати Худоро ба таври комил ва равшан ба мардум бирасонад ва онҳо суханони ӯро дуруст фаҳманд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон бояд барои иҷрои вазифаҳои худ аз Худо ёрӣ пурсад ва дар корҳояш ба Ӯ таваккул кунад.

— Равонӣ ва фаҳмо будани сухан дар даъват ба некӣ аҳамияти калон дорад, то мардум паёмро дуруст дарк кунанд.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки барои омӯхтан ва фаҳмидани суханони нек ва паёмҳои осмонӣ кӯшиш кунем ва ба онҳо гӯш диҳем.

— Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) намунаи ахлоқи нек аст, ки ҳадафаш расондани ҳақиқат ба мардум буд, на худнамоӣ ё бартарӣ ҷустан.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар муошират бо мардум суханони равону фаҳмо истифода барем ва ба дигарон бо меҳрубонӣ муносибат кунем.