Sura Al-Anbija — Werset 44

Znaczenie słów:

• مَتَّعْنَا – obdarzyliśmy, daliśmy przyjemności i dobra doczesne.
• طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ – życie im się wydłużyło, upłynęło im wiele lat.
• نَأْتِي الْأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا – przychodzimy do ziemi, zmniejszając ją z jej krańców (to znaczy: przejmujemy ją i podbijamy, osłabiając wrogów prawdy).

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg, Wszechmogący, zwraca się do tych, którzy nie wierzą i szydzą z obietnicy kary, mówiąc im: „My daliśmy im i ich ojcom dobra doczesne – bogactwa, dzieci, zdrowie i długie życie – aż czas im się wydłużył i złudzili się tym, myśląc, że te dary oznaczają, iż Bóg jest z nich zadowolony i że nie spotka ich żadna kara. Lecz to była tylko zwłoka i stopniowe prowadzenie ich do zguby.

Czyż ci, którzy złudzili się tymi dobrami, nie widzą, że My przychodzimy do ziemi i zmniejszamy ją z jej krańców? To znaczy: odbieramy ziemię niewiernym i przekazujemy ją wierzącym, osłabiamy panowanie wrogów prawdy i zmniejszamy ich terytoria, tak jak to miało miejsce w czasach Proroka (niech Bóg go błogosławi i obdarzy pokojem), gdy podbijał on kolejne ziemie pogan. Czyż to nie jest dowód na to, że to Bóg kieruje sprawami i że Jego obietnica się spełni?

Na końcu Bóg pyta ich retorycznie: „Czy to oni są zwycięzcami?” – Oczywiście, że nie! To Bóg i Jego religia zwyciężają, a oni są pokonani i upokorzeni. Ten, kto myśli, że dobra doczesne i długie życie uchronią go od kary Boga, jest w wielkim błędzie.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dobra doczesne nie są dowodem na zadowolenie Boga z człowieka – mogą być one formą zwłoki i próby, a nie nagrody.
2. Sunną Boga jest to, że prawda zwycięża, a fałsz upada; ziemia wierzących się rozszerza, a ziemia niewiernych się zmniejsza.
3. Człowiek nie powinien dać się zwieść długiemu życiu i dostatkowi, lecz powinien patrzeć na znaki Boga w historii i w otaczającym go świecie.
4. Werset ten daje nadzieję wierzącym, że ich sprawa – mimo trudności – zmierza ku zwycięstwu, a sprawa ich wrogów – ku upadkowi.
5. Zachęca do refleksji i wyciągania wniosków z losów poprzednich narodów, zamiast trwania w pysze i złudzeniach.