Сураи Аль-Анбия — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُنذِرُكُم — шуморо огоҳ мекунам, метарсонам аз азоби Худо.
• بِالْوَحْيِ — ба воситаи ваҳй, яъне Қуръони Карим, ки ба Паёмбар (с) нозил шудааст.
• الصُّمُّ — кароне, гӯшҳои вазнин; дар ин ҷо маҷозан ба маънои касоне, ки ҳақро намешунаванд ва қабул намекунанд.
• الدُّعَاءَ — даъват, нидо, овозе, ки ба сӯи ҳақ хонда мешавад.
• يُنذَرُونَ — огоҳ карда мешаванд, метарсонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: ба мардуме, ки ба сӯи онҳо фиристода шудаӣ, бигӯ: «Ман шуморо аз азоби Худо танҳо ба воситаи ваҳй — яъне Қуръоне, ки Парвардигорам ба ман нозил кардааст — огоҳ мекунам ва метарсонам». Ин оят равшан месозад, ки огоҳии Паёмбар (с) аз худ нест, балки аз ҷониби Худост ва танҳо тавассути ваҳй сурат мегирад.

Сипас Худованд ҳолати кофиронро баён мекунад: кароне, ки ҳақро намешунаванд, ҳангоме ки онҳоро аз азоби Худо огоҳ мекунанд, даъватро намешунаванд ва ба он гӯш намедиҳанд. Ин ҷо мақсад на танҳо каронии ҷисмонӣ, балки каронии маънавӣ аст — яъне дилҳои онҳо ба рӯи ҳақ пӯшида шудааст ва онҳо аз ин огоҳиҳо баҳра намегиранд. Онҳо мисли кароне ҳастанд, ки ҳарчанд ба онҳо нидо кунанд, садоеро намешунаванд ва ҷавоб намедиҳанд. Ҳамин тавр, онҳо дар ҳолати худ боқӣ мемонанд ва аз даъвати ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд бар асоси ваҳй ва далели равшан бошад, на аз рӯи ҳавас ва хаёл.
• Қуръони Карим сарчашмаи асосии огоҳӣ ва тарсондан аз азоби Худост; пас бар мо зарур аст, ки ба он гӯш диҳем ва аз он панд гирем.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки сабаби асосии гумроҳии баъзе мардум набудани далел нест, балки нашунидани ҳақ ва қабул накардани он аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дилҳоро бояд ба рӯи ҳақ кушоем ва аз саркашӣ ва ғурур дурӣ ҷӯем, то аз даъвати Худо баҳра гирем.
• Ҳамчунин ин оят ба мо мефаҳмонад, ки вазифаи даъватгар танҳо расонидани паём аст; ҳидоят аз ҷониби Худост ва Ӯ ҳар керо бихоҳад, ҳидоят мекунад.
• Дар ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва ҳамаи даъватгарон аст: агар мардум ба даъват ҷавоб надиҳанд, ин аз камбуди даъват нест, балки аз каронии дили онҳост.