Сураи Аль-Анбия — Оят 46

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «نَفْحَةٌ»: порчаи хурд ва андаке аз азоб, зарбаи сабук.

— «مَسَّتْهُمْ»: ба онҳо расид, ламс кард.

— «وَيْلَنَا»: вой бар мо, ҳалокат ва зиёни мо!

— «ظَالِمِينَ»: ситамгарон, яъне касоне ки ба худ зулм кардаанд.

1. Тафсири оят:

Агар ин кофиронро андаке аз азоби Парвардигорат — ҳамон азобе, ки дар охират аз он бим дода шудаанд — дар ҳамин дунё бирасад, он гоҳ бо овоз баланд мегӯянд: «Вой бар мо! Ҳақиқатан мо ситамгар будем». Яъне онҳо дар он лаҳза ба ҳалокати худ дуо мекунанд ва ба гуноҳи худ — ширк овардан ба Худо ва дурӯғ баровардани паёмбари Худо (с) — иқрор мешаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки онҳо то ҳол аз азоб шитоб мекунанд ва гумон мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ гирифтор намешаванд, аммо ҳамин ки заррае аз азоб ба онҳо расад, фарёду фиғон мебардоранд ва ба зулми худ эътироф мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд пеш аз расидани азоб тавба кунад ва ба Худо рӯй оварад, на он ки то дами марг интизор шавад.

— Қудрати Худо бар ҳама чиз аст; андаке аз азоби Ӯ метавонад ситамгаронро ба фарёду иқрор водор кунад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ширк ва дурӯғ баровардан ба паёмбар (с) зулми бузург аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.

— Раҳмати Худо ба бандагонаш наздик аст; Ӯ пеш аз азоб ҳушдор медиҳад, то мо ба роҳи рост баргардем ва ба ислом ва Қуръон дил гарм кунем.