ซูเราะฮฺ อัล-อัมบิยาอ์ — อายะฮฺ 45

ความหมายของคำที่ควรอธิบาย:

• الصُّمّ (อัศศุมม์) หมายถึง คนหูหนวก ในที่นี้หมายถึงผู้ที่หูหนวกทางจิตวิญญาณ ไม่สามารถรับฟังความจริงได้
• الدُعَاء (อัดดุอาอ์) หมายถึง การเรียกเชิญชวน ในที่นี้คือการเชิญชวนสู่ความจริงและอีมาน
• يُنذَرُونَ (ยุนซะรูน) หมายถึง พวกเขาถูกตักเตือนและทำให้กลัวต่อการลงโทษ

การตีความหมายของอายะฮ์:

โอ้ท่านนบีมุฮัมมัด จงกล่าวแก่ผู้ที่ท่านถูกส่งมายังพวกเขาเถิดว่า แท้จริงสิ่งที่ฉันตักเตือนพวกท่านจาการลงโทษของอัลลอฮ์นั้น มิได้มาจากความเห็นหรือการคาดเดาของฉันเอง หากแต่มันคือวะฮี (คำวิวรณ์) ที่อัลลอฮ์ทรงประทานลงมาแก่ฉัน นั่นคืออัลกุรอาน ซึ่งเป็นสัจธรรมที่ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ

แต่ทว่าบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้น พวกเขาเปรียบเสมือนคนหูหนวกที่ไม่สามารถได้ยินเสียงเรียกเชิญชวนได้ แม้ว่าพวกเขาจะถูกตักเตือนและทำให้กลัวต่อการลงโทษสักเพียงใดก็ตาม พวกเขาก็ไม่ได้รับฟังด้วยหัวใจที่เปิดรับ ไม่ไตร่ตรอง และไม่นำไปปฏิบัติ เพราะหัวใจของพวกเขาถูกปิดตายด้วยความดื้อรั้นและการปฏิเสธ ดังนั้นการตักเตือนจึงไม่เกิดประโยชน์แก่พวกเขา

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับจากอายะฮ์นี้:

1. การตักเตือนและเชิญชวนสู่อัลลอฮ์นั้น ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของหลักฐานที่ชัดเจนจากอัลกุรอานและซุนนะฮ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นส่วนตัว ซึ่งเป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดสำหรับผู้ที่ทำหน้าที่เผยแผ่ศาสนา
2. ความสำเร็จของการชี้นำนั้นไม่ได้อยู่ที่ผู้เชิญชวนเพียงฝ่ายเดียว หากแต่ขึ้นอยู่กับการเปิดรับของหัวใจผู้ถูกเชิญชวนด้วย ดังนั้นผู้ทำหน้าที่ดะวะฮ์จึงไม่ควรท้อแท้เมื่อเห็นผู้คนไม่ตอบรับ เพราะหน้าที่ของเขาคือการสื่อสารให้ชัดเจนเท่านั้น ส่วนการชี้นำนั้นเป็นสิทธิของอัลลอฮ์แต่เพียงผู้เดียว
3. อัลกุรอานคือแหล่งความรู้และแสงสว่างที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวสำหรับมนุษย์ชาติ ผู้ใดที่เปิดใจรับฟังมันด้วยความเข้าใจ ก็จะพบกับทางนำที่ถูกต้อง และผู้ใดที่หันหลังให้มัน ก็จะอยู่ในความมืดมนแม้จะมีหูที่ได้ยินก็ตาม
4. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อบ่าวของพระองค์นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด พระองค์ทรงส่งผู้ตักเตือนและหนังสือชี้ทางมาเพื่อปกป้องมนุษย์จากการลงโทษ และเปิดโอกาสให้พวกเขากลับตัวก่อนที่เวลาจะหมดลง
5. การที่อัลลอฮ์ทรงส่งท่านนบีพร้อมกับวะฮีนั้น เป็นหลักฐานยืนยันถึงความรักและความห่วงใยที่พระองค์มีต่อมวลมนุษย์ พระองค์ไม่ปล่อยให้พวกเขาหลงทางโดยปราศจากคำแนะนำ