Сураи Аль-Фуркан — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• تَبَارَكَ: бузург ва пурбаракат аст, хайру баракати Ӯ бисёр аст.
• جَنَّاتٍ: боғҳо, боғот.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ: аз зери дарахтону қасрҳояшон дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• قُصُورًا: қасрҳо, биноҳои баланду муҳташам.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло бузург ва пурбаракат аст, ки агар бихоҳад, ба ту — эй Паёмбар — чизеро ато мекунад, ки аз он чизе, ки кофирон пешниҳод карданд, беҳтар аст. Онҳо гуфтанд, ки чаро ба ӯ ганҷе нозил нашуд ё боғе надорад, ки аз он бихӯрад. Пас Аллоҳ дар посух фармуд, ки Ӯ метавонад дар ҳамин дунё ба ту боғҳои сершуморе бидиҳад, ки аз зери дарахтон ва қасрҳояшон дарёҳо равон бошанд ва ту аз меваҳои онҳо бихӯрӣ, ва ба ту қасрҳои баланду зебо ато кунад, ки дар онҳо бо неъмату осоиш зиндагӣ кунӣ. Ин нишонаи қудрати комили Аллоҳ ва лутфу карамӣ Ӯст ба Паёмбараш, гарчанде ки ҳикмати Ӯ тақозо кард, ки онро дар дунё надиҳад ва барои охират нигоҳ дорад, ки он беҳтару ҷовидонӣ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Аллоҳ таъоло соҳиби баракати бузург ва хайри бениҳоят аст; ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бар ҳар чиз қодир аст ва метавонад ба бандагони солеҳ дар дунё ҳам неъматҳои фаровон ато кунад.
• Паёмбар (с.а.с.) бо вуҷуди он ки метавонист дар дунё боғу қасрҳо дошта бошад, ба онҳо дил набаст ва барои охират кӯшид; ин барои мо дарси зуҳд ва рағбат ба охират аст.
• Оят моро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ барои неъматҳои дунё ва охират тарғиб мекунад.
• Ваъдаи Аллоҳ ба бандагони некӯкор ҳақ аст; Ӯ ҳар чизеро, ки бихоҳад, ба ҳар касе, ки бихоҳад, мебахшад ва ҳеҷ кас Ӯро маҷбур карда наметавонад.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба бандагони худ чӣ қадар меҳрубон ва бахшанда аст.