سورت نمل — آیت 34

د معناويو کلمو:

• أَعِزَّةَ: عزت والرونق لرونکي، سرداران
• أَذِلَّةَ: ذليلان، سپکي او کمزوري

د ملکې (بلقیس) خبره داده چې هغې خپلو مشرانو ته وویل: بېشکه بادشاهان کله چې په زور او قهر سره کوم کلي يا ښار ته ننوځي، نو هغه يې خرابوي او ورانوي، د هغه ځای عزتمند او سرداران سپک او ذليل کوي، وژني، بنديان کوي او مالونه يې لوټوي. دا د بادشاهانو تلوسينه او عادت دی چې کله پر يو ځای غالب شي، نو داسې کوي تر څو خلک ورڅخه ووېرېږي او د هغوی رعب په زړونو کې پاتې شي.

الله تعالی د بلقیس د دې خبرې تصديق کړی او فرمايلي يې دي چې بادشاهان همدا کوي، لکه څنګه چې هغې وويل.

دا د بلقیس د عقل او هوښيارتيا ښکارندوی و چې هغې له جګړې او مقابلې څخه د خلکو د تباهۍ او بربادۍ اندېښنه درلوده، ځکه هغې ته معلومه وه چې د سليمان عليه السلام سره مقابله به د هغوی د هلاکت سبب شي. هغې غوښتل چې د سولې او ښو اړيکو له لارې خپل قوم له تباهۍ وژغوري، نو ځکه يې د ډالۍ او تحفې لار غوره کړه.

دا موږ ته دا درس راکوي چې مشران بايد د خپل قوم د مصلحت په فکر کې وي او له جګړو او تاوتريخوالي څخه ډډه وکړي، ځکه چې جګړه تل تباهي او بربادۍ راولي. اسلام د سولې، روغې جوړې او ښو اړيکو امر کوي، لکه څنګه چې قرآن کريم فرمايي: "او که دوی د سولې طرف ته مايل شي، نو ته هم ورته مايل شه او پر الله توکل وکړه."

د بلقیس دا کيسه موږ ته دا هم ښيي چې يوه ښځه کولای شي د خپل قوم سمه مشوره وکړي او د حکمت او دانايۍ له لارې خپل قوم له لويې تباهۍ وژغوري، چې دا د اسلام د نظرياتو له مخې د ښځو د عزت او درناوي ښکارندوی دی.