Сураи Ан-Намль — Оят 34

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Қаря: шаҳр ё деҳае, ки мардум дар он зиндагӣ мекунанд.
• Афсадуҳо: онро вайрон карданд, хароб карданд.
• Аъизза: азизон, бузургон, соҳибэътиборон.
• Азилла: хор, залил, беэътибор.

1. Тафсири оят:

Маликаи Сабо ба атрофиёнаш гуфт, ки подшоҳон ҳангоме ки ба шаҳре бо зӯр ва ғалаба ворид мешаванд, онро вайрон мекунанд: мардумро мекушанд, молу мулкро ғорат мекунанд ва бузургону азизони он ҷоро пас аз иззату эҳтиром хор мекунанд. Ин рафтори ҳамешагии подшоҳон аст, то мардум аз онҳо битарсанд ва дар дилҳо ҳайбату ваҳшат ҷой гирад. Малика бо ин суханон мехост қавми худро аз ҷанги беандеша бо Сулаймон (алайҳис-салом) огоҳ кунад ва бигӯяд, ки беҳтар аст бо ҳадя ва сулҳ корро ҳал кунем, на бо ҷанг, ки оқибаташ харобӣ ва хорӣ аст. Худованд суханони ӯро тасдиқ карда, фармуд, ки подшоҳон ҳақиқатан ҳамин тавр мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷанг ва зӯроварӣ боиси харобӣ, хорӣ ва аз даст рафтани иззату обрӯ мегардад.
• Аз он меомӯзем, ки бояд пеш аз қабули қарори бузург андеша кунем ва роҳи сулҳу созишро афзал донем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто суханони дурусти ғайримуъминонро тасдиқ мекунад, яъне ҳақиқат ҳамеша эҳтиром дорад.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои тарсу ваҳшат дар дилҳо, бо хираду адолат рафтор кунем, то ҷомеа обод ва мардум азизу эҳтиромнок бошанд.
• Қуръон ба мо дарс медиҳад, ки сулҳу осоиш ва ҳифзи обрӯи мардум аз ҳама чиз болотар аст ва ин роҳи наҷот ва саодат аст.