Surja El-Kasas — Ajet 49

Kuptimi i fjalëve:

• Ehdá (أَهْدَى): Më udhëzues, më i drejtë, më i përsosur në rrugën e drejtësisë.
• Minhuma (مِنْهُمَا): Nga të dyja – nga Teurati dhe Kur'ani.

Tefsiri i Ajetit:

O i Dërguar i Allahut, thuaju atyre që mohojnë dhe pretendojnë se Teurati dhe Kur'ani janë magji e trillim: "Nëse jeni të sinqertë në pretendimin tuaj, atëherë sillni një libër nga ana e Allahut që është më udhëzues se këta të dy (Teurati dhe Kur'ani), dhe unë do ta ndjek atë libër." Kjo është një sfidë e qartë dhe provë bindëse ndaj tyre, sepse ata e dinë mirë se nuk ekziston asnjë libër që mund të krahasohet me Teuratin dhe Kur'anin në udhëzimin drejt së vërtetës, në pastërtinë e mësimeve dhe në përsosmërinë e ligjeve. Ata nuk mund të sjellin asnjë libër të tillë, dhe kjo dëshmon se pretendimi i tyre është i kotë dhe i rremë. Allahu i Lartësuar i sfidoi ata që të sjellin diçka të ngjashme, por ata nuk mundën, sepse këta dy libra janë nga Allahu dhe përmbajnë udhëzimin më të plotë për njerëzimin.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Fuqia e argumentit dhe dialogut të qytetëruar: Ajeti na mëson se e vërteta nuk ka nevojë për dhunë apo shtypje, por mjafton argumenti i qartë dhe sfida e drejtë. Islami u ka ofruar kundërshtarëve të vet mundësinë për të sjellë prova, dhe kjo tregon besimin e plotë në vërtetësinë e mesazhit islam.
2. Liria e zgjedhjes dhe e kërkimit të së vërtetës: Ajeti tregon se çdo njeri ka të drejtë të kërkojë rrugën më të mirë dhe më të drejtë, dhe se Islami nuk i detyron njerëzit, por i fton ata me urtësi dhe argument bindës.
3. Përsosmëria e Kur'anit: Ky ajet thekson se Kur'ani është libri më i përsosur dhe më udhëzues, dhe se asnjë libër tjetër nuk mund të krahasohet me të në drejtimin drejt së mirës dhe lumturisë në këtë botë dhe në botën tjetër.
4. Sinqeriteti në pretendime: Ajeti na mëson se çdo pretendim duhet të mbështetet me prova dhe fakte. Kush pretendon diçka, duhet ta vërtetojë atë me argumente të qarta, sepse pretendimi pa provë është i pavlefshëm.
5. Bindja ndaj së vërtetës kudo që të jetë: Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) ishte i gatshëm të ndiqte çdo libër që do të ishte vërtet më udhëzues, sepse qëllimi i tij ishte udhëzimi dhe e vërteta, jo vetëm ndjekja e traditës. Kjo tregon pastërtinë e qëllimit dhe sinqeritetin e tij në thirrjen drejt Allahut.