Сураи Аль-Касас — Оят 49

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• فَأْتُوا — пас биёред, оваред.
• أَهْدَى — роҳнамотар, ҳидояткунандатар, дурусттар.
• مِنْهُمَا — аз он ду (яъне аз Таврот ва Қуръон).
• أَتَّبِعْهُ — пайравӣ мекунам ба он, аз он пайравӣ мекунам.
• صَادِقِينَ — ростгӯён, ростқавлон.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) фармон медиҳад, ки ба ин мушрикону инкоркунандагон бигӯяд: «Агар шумо даъво мекунед, ки Таврот ва Қуръон ҳар ду сеҳр ё сохтаи инсонӣ ҳастанд ва аз ҷониби Худо нестанд, пас китобе биёред, ки аз ҷониби Худо нозил шуда бошад ва аз ин ду китоб ба роҳи рост ҳидояткунандатар бошад. Агар чунин китоберо биёред, ман аз он пайравӣ мекунам ва онро мепазирам, ба шарте ки дар даъвои худ ростгӯ бошед.»

Ин оят як даъвати ошкоро ва мантиқист ба ҳамаи онҳое, ки Қуръонро инкор мекунанд: агар шумо Қуръонро аз ҷониби Худо намедонед, пас худоёни худро ба кор гиред ва китобе аз ҷониби Худо биёред, ки аз Тавроту Қуръон беҳтар ва роҳнамотар бошад. Аммо онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонанд чунин китоберо биёранд, зеро Қуръон каломи Худост ва аз ҳар китоби дигар бартар аст. Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон дар қуллаи ҳидоят қарор дорад ва ҳеҷ китобе ба он баробар ё аз он бартар нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон китоби Худост ва аз ҳамаи китобҳои осмонӣ роҳнамотар ва комилтар аст.
• Ин оят далели равшани эъҷози Қуръон аст: ҳеҷ кас наметавонад монанди он ё беҳтар аз он китобе биёрад.
• Даъвати оят ба тафаккур ва муҳокимаи мантиқӣ аст: ҳар касе даъвое дорад, бояд далел биёрад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо боварӣ ва ишқ пайравӣ кунем, зеро он беҳтарин роҳнамо ба сӯи Худо ва саодати дуняву охират аст.
• Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар он ҳақиқату адолат ва раҳмат барои ҳамаи одамон ниҳон аст.