Surat Ali Imran — Ayat 128

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ : Ora ana babar pisan kuwajibanmu (utawa wewenangmu) kanggo nemtokake urusane wong-wong mau.
• أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ : Utawa Allah menehi taufik marang dheweke supaya padha tobat lan mlebu Islam.
• أَوْ يُعَذِّبَهُمْ : Utawa Allah nyiksa dheweke.
• ظَالِمُونَ : Wong-wong kang padha tumindak zhalim (nganiaya awake dhewe kanthi kafir lan nglawan Allah).

2) Tegesing ayat:

Nalika ana perang Uhud, Rasulullah ﷺ ndongakake supaya para pemimpin musyrikin padha dirusak. Banjur Allah paring dhawuh marang panjenengane: "Ora ana babar pisan urusanmu, dhuh Muhammad, kanggo nemtokake nasibe wong-wong mau. Kabeh urusan iku mung ana ing astane Allah." Dadi Rasulullah ﷺ iku mung diutus kanggo ngelingake lan ngajak marang dalan kang bener, dudu kanggo meksa utawa nemtokake sapa kang bakal mlebu Islam lan sapa kang bakal kafir.

Allah iku Kang Maha Kuwasa marang kabeh urusan. Ana ing antarane wong-wong kafir mau, bisa uga ana kang dibukak atine dening Allah, banjur padha tobat lan mlebu Islam, mula Allah bakal nampa tobaté. Lan sapa kang tetep kafir lan nglawan, Allah bakal nyiksa dheweke ing donya lan akhirat, amarga satemene dheweke iku wong-wong kang zhalim, yaiku wong kang wis ngerti kebeneran nanging tetep milih dalan kang luput, mula pancen pantes nampa siksa.

Dadi intine: Allah iku Kang nduweni kabeh urusan. Panjenengane bisa numpes wong-wong kafir mau, bisa ngalahake dheweke, bisa uga menehi taufik supaya padha tobat lan mlebu Islam, utawa nyiksa dheweke yen padha ngeyel ing kekafiran. Rasulullah ﷺ iku mung sawijining abdi kang diutus kanggo ngelingake lan nglawan wong-wong kafir, dudu kang nemtokake asil pungkasane.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora kesusu ngarep-arep asil saka dakwah. Tugas kita mung ngajak marang kabecikan, dene kang menehi petunjuk iku mung Allah.
• Kita kudu pasrah lan tawakal marang Allah ing saben urusan, amarga kabeh keputusan ana ing astane Panjenengane.
• Allah iku Maha Welas lan Maha Ngapura. Sapa wae kang gelem tobat, sanajan wis tau nglawan Islam, Allah bakal nampa tobaté. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang kebak pangapura lan ora nate nutup lawang tobat.
• Wong kang zhalim lan ngeyel ing kekafiran iku sejatine lagi ngrusak awake dhewe, lan bakal nampa akibat saka tumindake.
• Ayat iki uga ndadekake kita tambah tresna marang Rasulullah ﷺ, amarga panjenengane iku mung manut dhawuhe Allah, lan ora kena ngluwihi wates kang wis ditemtokake dening Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih sabar lan ora gampang putus asa nalika ngadhepi wong kang angel dituntun marang kebeneran, amarga kabeh iku ana ing tangane Allah.