Surat Ali Imran — Ayat 129

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَلِلَّهِ: Lan kagungane Allah, tegese mung Allah sing nduweni lan nguwasani.
• مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ: Kabeh sing ana ing langit-langit lan kabeh sing ana ing bumi.
• يَغْفِرُ: Ngapura, yaiku nutupi lan ngilangake dosa.
• لِمَن يَشَاءُ: Kanggo sapa sing dikarepake, yaiku sapa wae sing dadi kersane Allah.
• يُعَذِّبُ: Nyiksa, yaiku menehi siksa.
• غَفُورٌ: Sing akeh banget pangapurane.
• رَحِيمٌ: Sing akeh banget welase lan kasihe.

2) Panjlentrehane ayat:

Kabeh sing ana ing langit lan bumi iku kagungane Allah, ora ana sing metu saka panguwasane. Allah sing nitahake, Allah sing ngatur, lan Allah sing ngurus kabeh. Mula saka iku, mung Allah sing nduweni wewenang kanggo ngapura lan menehi siksa marang sapa wae sing dikarepake.

Sapa sing dikarepake Allah supaya oleh pangapura, mula bakal diapura kanthi rahmat lan kasihe. Lan sapa sing dikarepake Allah supaya disiksa, mula bakal disiksa kanthi kaadilan lan kukum sing adil. Allah iku ora tau tumindak sewenang-wenang marang para kawulane.

Ing pungkasane ayat iki, Allah nyebutake yen Panjenengane iku Maha Ngapura lan Maha Welas. Tegese, sanajan Allah nduweni hak kanggo nyiksa, nanging rahmat lan pangapurane luwih gedhe tumrap wong-wong sing gelem tobat lan bali marang Panjenengane.

Ayat iki uga dadi panglipur lan piwulang marang Nabi Muhammad lan para sahabat, supaya ora kesusu ndongakake ala marang wong-wong kafir, amarga bisa uga ana ing antarane wong-wong mau sing mengko bakal mlebu Islam lan oleh pangapura saka Allah.

3) Faedah utawa piwulang kang bisa dijupuk:

• Kabeh sing ana ing langit lan bumi iki kagungane Allah, mula kita ora perlu wedi utawa gumantung marang liyan kajaba mung marang Allah.
• Allah iku Maha Ngapura marang sapa wae sing gelem tobat, mula aja nganti kita kesusu putus asa saka rahmat Allah.
• Allah iku Maha Adil, mula ora ana sing kena siksa tanpa sebab lan tanpa kukum sing adil.
• Kita kudu tansah ngarep-arep marang pangapurane Allah lan ora gampang nyalahake utawa ndongakake ala marang wong liya, amarga bisa uga wong mau mengko bakal dadi wong sing apik lan oleh pangapura.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Islam, amarga nuduhake yen Allah iku welas asih lan ora kesusu menehi siksa marang kawulane sing isih gelem bali.