سورت روم — آیت 33

کله هغه وخت چې خلکو ته تکلیف او سختي رسېږي، دوی خپل رب ته په زارۍ سره او په بشپړ اخلاص سره دعا کوي، او یوازې له هغه څخه د تکلیف د لرې کولو غوښتنه کوي. خو کله چې الله تعالی پرې رحم وکړي او هغه تکلیف لرې کړي، نو له دوی څخه یوه ډله بېرته له خپل رب سره شرک کوي او له هغه پرته نورو ته هم عبادت او دعا کوي.

دا د انسان طبیعت دی چې کله په سختۍ کې واقع شي، نو یوازې له الله تعالی څخه مرسته غواړي، خو کله چې راحت او اسانتیا ترلاسه کړي، نو له الله تعالی څخه مخ اړوي او له هغه سره شریکان جوړوي. دا د انسان ناشکري ده چې په سختۍ کې الله یادوي، خو په اسانتیا کې هېروي.

الله تعالی په دې آیت کې د مشرکانو د دې چلند یادونه کوي چې کله پرې قحطي، ناروغۍ یا بېوزلي راشي، نو په اخلاص سره یوازې الله ته دعا کوي، خو کله چې الله پرې رحم وکړي او هغه مصیبت لرې کړي، نو بېرته له الله سره شرک پیل کوي.

دا آیت مونږ ته دا درس راکوي چې باید په هر حالت کې له الله تعالی سره وفادار واوسو، نه یوازې په سختۍ کې بلکې په اسانتیا کې هم. الله تعالی هغه چا سره مینه کوي چې په هر حال کې یوازې له هغه څخه مرسته غواړي او له هغه سره هیڅوک نه شریکوي.