Сураи Ар-Рум — Оят 33

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «مَسَّ»: расид, осеб расонд.

— «ضُرّ»: зарар, бало, сахтӣ, беморӣ, қаҳтӣ ва монанди он.

— «مُنِيبِينَ»: бо ихлос ва рӯй овардан ба Худо, тавбакунанда ва бозгаштанда ба сӯи Ӯ.

— «أَذَاقَهُم»: ба онҳо чашонид, яъне раҳмату неъматро ба онҳо расонд.

— «رَحْمَةً»: раҳмат, неъмат, осонӣ ва фарохии рӯзӣ.

— «فَرِيقٌ»: гурӯҳе, бахше аз мардум.

— «يُشْرِكُونَ»: ба Худо шарик меоранд, яъне бо Ӯ дигаронро дар ибодат ва дуо шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки ба мардум сахтӣ ва балое мерасад — чун беморӣ, қаҳтӣ, тангастӣ ё хатар — онҳо бо ихлос ва фурӯтанӣ ба Парвардигори худ дуо мекунанд ва танҳо Ӯро барои рафъи он бало мехонанд ва ба сӯи Ӯ бозмегарданд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки ҳатто онҳое, ки дар вақти осонӣ аз Худо ғофиланд, дар вақти сахтӣ ба Ӯ рӯй меоранд ва мефаҳманд, ки кашфи бало танҳо ба дасти Ӯст.

Аммо ҳамин ки Худо ба онҳо раҳмате мечашонад ва он балою сахтиро аз онҳо дур мекунад ва ба онҳо осонӣ, сиҳатӣ ё фарохии рӯзӣ ато менамояд, ногаҳон гурӯҳе аз онҳо ба Парвардигори худ ширк меоранд. Яъне онҳо ҳамон Худоеро, ки дар вақти сахтӣ бо ихлос мехонданд, дар вақти осонӣ фаромӯш мекунанд ва бо Ӯ дигаронро дар ибодат ва дуо шарик месозанд. Ин оят ғафлати инсон ва ношукрии баъзе мардумро дар баробари неъматҳои Худо нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон дар вақти сахтӣ ва бало ба Худо рӯй меорад; ин нишон медиҳад, ки дили инсон ба таври фитрӣ ба сӯи Парвардигор майл дорад ва танҳо Ӯ метавонад балоҳоро дур кунад.

— Худо раҳмату неъматро ба бандагонаш мечашонад ва онҳоро аз сахтӣ мераҳонад; ин аз меҳрубонии бепоёни Ӯ ба бандагонаш аст.

— Вафодорӣ ва шукргузорӣ дар вақти осонӣ низ лозим аст, на танҳо дар вақти сахтӣ; муъмин бояд дар ҳар ҳол ба Худо ихлос дошта бошад.

— Ширк ва ношукрӣ роҳи гумроҳӣ аст; касе ки Худоро дар вақти сахтӣ мехонад, бояд дар вақти осонӣ низ танҳо Ӯро ибодат кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худо бозгардем, тавба кунем ва неъматҳои Ӯро бо шукр қабул намоем, то аз ғафлат ва ширк эмин бошем.