சூரா அர்-ரூம் — வசனம் 33

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• ضُرٌّ (ளுர்ர்): துன்பம், நோய், வறுமை, பஞ்சம் போன்ற கஷ்டங்கள்.
• مُنِيبِينَ (முனீபீன்): (அல்லாஹ்விடம்) மடங்கி, திரும்பி, முழு மனதுடன் அவனையே நோக்கியவர்களாக.
• أَذَاقَهُم (அதாஃகஹும்): (அல்லாஹ்) அவர்களுக்குச் சுவைக்கச் செய்தான் – அதாவது அனுபவிக்கச் செய்தான்.
• رَحْمَةً (ரஹ்மத்): கருணை, அருள் – இங்கு வறட்சிக்குப் பின் மழை, வசதி, நிம்மதி போன்ற நிவாரணங்கள்.

விளக்கம்:

மனிதர்கள் (குறிப்பாக இணைவைப்பாளர்கள்) தங்களுக்கு நோய், வறுமை, பஞ்சம், ஆபத்து போன்ற ஏதேனும் துன்பம் ஏற்படும் போது, தாங்கள் முன்பு வணங்கிக் கொண்டிருந்த சிலைகளையும், இணைவைப்புகளையும் மறந்து விட்டு, முழு மனதுடன் அல்லாஹ்விடமே மடங்கி, அவனிடம் மட்டுமே பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். தங்கள் துன்பத்தை நீக்குபவன் அல்லாஹ் ஒருவனே என்பதை உள்ளுணர்வாக உணர்ந்து, அவனையே சரணடைகிறார்கள்.

ஆனால், அல்லாஹ் அவர்களுக்குக் கருணை காட்டி, அவர்களின் துன்பத்தை நீக்கி, மழையையும் செழிப்பையும், நிம்மதியையும் அளிக்கும் போது, அவர்களில் ஒரு குழுவினர் மீண்டும் தங்கள் பழைய இணைவைப்பு நிலைக்கே திரும்பி விடுகிறார்கள். அல்லாஹ்வுடன் மற்றவர்களையும் (சிலைகள், தெய்வங்கள், மனிதர்கள்) இணைத்து வணங்கத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். துன்பத்தில் மட்டும் அல்லாஹ்வை மட்டும் அழைத்தவர்கள், சுகத்தில் அவனை மறந்து இணைவைப்பில் விழுந்து விடுகிறார்கள்.

பயன்கள்:

1. மனித இயல்பு என்னவென்றால், துன்பத்தில் மட்டுமே அல்லாஹ்வை நினைத்து, சுகத்தில் மறந்து விடுவது. இது மிகவும் கண்டிக்கத்தக்க பண்பாகும். நம்பிக்கையாளன் எல்லா நிலைகளிலும் அல்லாஹ்வை நினைக்க வேண்டும்.
2. அல்லாஹ்வின் கருணை மிகப் பெரியது; அவன் துன்பத்தை நீக்கி, அருளை வழங்குகிறான். ஆனால், இந்த அருளைப் பெற்ற பிறகும் அவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல், அவனுக்கு இணைவைப்பது மிகக் கொடிய அநீதியாகும்.
3. இந்த வசனம் நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்: நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் – இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் – அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே நன்றியுடனும், விசுவாசத்துடனும் இருக்க வேண்டும். அவனை மறந்து விடக் கூடாது.
4. அல்லாஹ்வின் உதவி கிடைத்த பிறகு, அவனுக்கு நன்றி செலுத்தி, அவன் காட்டிய நேர்வழியில் உறுதியாக நிற்பதே உண்மையான நம்பிக்கையின் அடையாளம்.