Sura Ar-Rum — Werset 33

Znaczenie słów:

• ضُرّ — szkoda, nieszczęście, trudność, taka jak choroba, bieda czy susza.
• مُنِيبِينَ — zwracający się do Niego z pokorą, skruszeni, powracający do Niego całym sercem.
• أَذَاقَهُم — dał im zakosztować, obdarzył ich.
• رَحْمَةً — miłosierdzie, ulgę, dobrobyt, błogosławieństwo.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Kiedy ludzi dotyka nieszczęście — choroba, ubóstwo, susza lub inna trudność — wówczas, z natury rzeczy, zwracają się do swojego Pana, wyłącznie do Niego, z pokorą i skruchą, prosząc o oddalenie od nich tego, co ich spotkało. Zapominają wtedy o bożkach i pośrednikach, ponieważ wiedzą w głębi serca, że nikt inny nie jest w stanie usunąć szkody ani przynieść ulgi.

Jednak gdy Bóg okaże im swoje miłosierdzie — zdejmie z nich cierpienie, obdarzy zdrowiem, dostatkiem i bezpieczeństwem — wtedy część z nich ponownie popada w bałwochwalstwo, przypisując Bogu współtowarzyszy w czci i oddaniu. Zapominają o Tym, który ich uratował, i wracają do praktyk, które wcześniej porzucili w chwili słabości i potrzeby.

Ten stan ukazuje słabość ludzkiej natury, która w trudnych chwilach pamięta o Bogu, lecz gdy przychodzi ulga i dobrobyt, odwraca się od Niego i popada w zapomnienie oraz niewdzięczność.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Werset ten uczy nas, że w chwilach trudności człowiek instynktownie zwraca się do Boga — jest to dowód na wrodzoną skłonność (fitrę) do uznawania Jego jedyności i mocy.
2. Ukazuje, że prawdziwa wiara nie polega jedynie na pamiętaniu o Bogu w trudnych chwilach, lecz na trwałej wierności i wdzięczności również w czasach dobrobytu i spokoju.
3. Przypomina o konieczności czujności wobec własnego ego i szatana, które mogą skłonić człowieka do zapomnienia o łaskach Boga i popadnięcia w niewdzięczność.
4. Zachęca do stałego dziękowania Bogu za Jego dary oraz do wytrwania w monoteizmie (tawhid) zarówno w trudnościach, jak i w dostatku, gdyż to jest oznaką dojrzałej i szczerej wiary.
5. Werset ten jest także ostrzeżeniem przed pychą i samowystarczalnością, które pojawiają się u człowieka, gdy zapomina o swoim Stwórcy w chwilach pomyślności.