Surja Er-Rum — Ajet 7

Kuptimet e fjalëve:

• Zahiran min el-hajatid-dunja: anën e jashtme, dukjen e jetës së kësaj bote, si ushqimi, pija, veshja dhe punët e tjera të përditshme.
• Gafilun: të shkujdesur, të painteresuar, që nuk mendojnë fare.

Tefsiri i Ajetit:

Njeriu në këtë jetë shpesh e kufizon dijen e tij vetëm në atë që sheh me sy dhe që ka të bëjë me jetën e përditshme – si të sigurojë bukën, të ndërtojë shtëpi, të fitojë para dhe të kënaqë dëshirat e trupit. Ai i njeh vetëm anët e jashtme të kësaj bote, por nuk thellohet në kuptimin e vërtetë të ekzistencës së tij. Ndërsa për jetën tjetër – ahiretin – ai është krejtësisht i painteresuar dhe i shkujdesur. Ai nuk mendon për vdekjen, për llogarinë para Zotit, për xhennetin apo xhehennemin, as për atë që e pret pas varrit. Kjo është gjendja e atyre që i kanë kthyer shpinën fesë dhe që mendojnë se jeta është vetëm kjo që shohin. Ata harrojnë se kjo botë është e përkohshme dhe se jeta e vërtetë është ajo e amshueshme, prandaj nuk përgatiten për të.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dija e kufizuar vetëm në çështjet e kësaj bote nuk është dija e dobishme; dija e vërtetë është ajo që të çon te njohja e Zotit dhe të përgatit për jetën e përtejme.
2. Njeriu duhet të jetë i ekuilibruar – të punojë për jetën e kësaj bote, por pa harruar jetën tjetër, sepse ajo është më e rëndësishme dhe e përhershme.
3. Shkujdesja ndaj ahiretit është shkaku i të gjitha fatkeqësive njerëzore, sepse ajo i bën njerëzit të jetojnë si kafshë, duke ndjekur vetëm dëshirat e tyre.
4. Islami na mëson se jeta e vërtetë është ajo e ahiretit, prandaj muslimani i mençur është ai që e përdor këtë botë si urë për të arritur lumturinë e përjetshme në xhennet.