Сураи Ас-Саффат — Оят 182

1. Маънои калимаҳо:

— «Ал-ҳамд»: ситоиш ва шукр аст бо забон ва дил, ки танҳо барои Худованд сазовор аст.

— «Аллоҳ»: Зоти поки Парвардигор, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

— «Робб»: Парвардигор, офаридгор, тарбияткунанда ва соҳиби тадбири корҳо.

— «Ал-ъоламин»: ҷамъи «олам», яъне ҳамаи махлуқот ва ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи ситоишҳо ва шукрҳо аз они Худованди бузургвор аст, ки Парвардигори тамоми ҷаҳониён мебошад. Ӯст, ки дар дунё ва охират сазовори ситоиш аст ва ҳеҷ шарике надорад. Ҳамаи махлуқот — инсонҳо, фариштагон, ҷинҳо ва дигар офаридаҳо — зери парвардигорӣ ва тадбири Ӯ қарор доранд ва ҳеҷ парвардигоре ғайр аз Ӯ нест. Ин ситоиш барои ёрии паёмбаронаш ва нобуд сохтани душманонаш низ ба Худованд рост меояд, зеро Ӯ ҳамеша ғолиб ва тавоност ва дар ҳар ҳоле сазовори ҳамду сано аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ва дар ҳар ҳолат Худовандро ситоиш кунем, чунки ҳамаи неъматҳо аз Ӯст.

— Эътирофи он ки Парвардигори ҳамаи ҷаҳониён танҳо Аллоҳ аст, дар дил боиси тавҳид ва ихлос мегардад.

— Ситоиши Худованд барои ёрӣ ба ростқавлон ва пирӯзӣ бар золимон, умедворӣ ва оромиро дар дили муъмин афзун мекунад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои бешумори Парвардигор ҳидоят менамояд ва муҳаббати бандаро ба Худованд зиёд месозад.