Сураи Ас-Саффат — Оят 181

1. Маънои калимаҳо:

— «Салом»: дар ин ҷо ба маънои амн, осоиш, некӣ ва ситоиши Худованд бар бандагони некӯкораш мебошад.

— «Мурсалин»: ҷамъи «мурсал» аст, яъне фиристодашудагон, паёмбароне, ки Худованд онҳоро ба сӯи мардум фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки салом, амн ва ситоиши Худо бар ҳамаи паёмбарони фиристодашуда бод. Ин салом аз ҷониби Парвардигор аст ва он ҳамешагӣ ва доимӣ мебошад. Пас аз он ки Худованд бар бархе аз паёмбарон, монанди Нӯҳ, Иброҳим, Мӯсо, Ҳорун, Илёс ва дигарон салом фиристод, дар ин ҷо саломи худро бар ҳамаи паёмбарон умумӣ гардонд. Ҳамаи онҳо рисолати Худоро ба бандагонаш расониданд, тавҳид ва шариатҳои Ӯро ба мардум таълим доданд, аз ин рӯ сазовори салом ва ситоиши Худованд гардиданд. Ин салом эътирофи Худованд аз кӯшишҳои онҳо ва эҳтироми онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронашро дӯст медорад ва онҳоро ситоиш мекунад, пас мо низ бояд онҳоро эҳтиром ва дӯст бидорем.

— Паёмбарон ҳама рисолати ягона доштанд: даъват ба тавҳид ва ибодати Худованди ягона. Ин моро ба ваҳдати уммат ва пайравии роҳи онҳо ҳидоят мекунад.

— Саломи Худо бар паёмбарон саломи ҳамешагӣ аст, ки ин нишонаи қабули амали онҳо ва подоши некӯи Худованд аст. Ин ба мо умед мебахшад, ки агар роҳи онҳоро пайравӣ кунем, мо низ сазовори салому раҳмати Худо мегардем.

— Ин оят моро ба сӯи пайравии суннати паёмбарон ва паҳн кардани рисолати ислом тарғиб мекунад, то ки мо низ дар сафи бандагони солеҳ ва ситоидашудаи Худованд қарор гирем.