Сураи Ас-Саффат — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷаннат»: боғҳои сарсабзу пурнеъмат дар охират.

— «Наъим»: неъмат, хушӣ, фароғат ва ҳар чизе, ки барои инсон лаззатбахш аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки бандагони некӯкор ва покдил дар боғҳои пур аз неъмати ҷовидонӣ қарор мегиранд. Он ҷо ҳар гуна меваҳо, хӯрокҳо ва лаззатҳои гуногун ба онҳо омода аст ва онҳо бо иззату каромати Худованд гиромӣ дошта мешаванд. Ин ҷаннатҳо неъмате доимӣ ва пойдор доранд, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва аз байн намераванд. Дар он ҷойҳо танҳо неъмат, хушӣ ва осоиш аст, на тарс, на ғам ва на хастагӣ. Ин подоши некӯкоронест, ки дар дунё ба Худо ва расулаш имон оварда, амалҳои солеҳ кардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё роҳи некро интихоб кунад, дар охират ба неъматҳои бепоён мерасад.

— Ҷаннати Наъим ҷои оромӣ ва лаззати ҳақиқист, ки ҳеҷ чашм надида ва ҳеҷ гӯш нашунидааст.

— Ин ваъдаи Худованд моро ба ибодат, шукргузорӣ ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.

— Дарёфти чунин неъматҳо сабаби дӯст доштани ислом ва пайравӣ ба Қуръон мегардад, зеро Қуръон роҳи расидан ба ин саодати абадиро нишон медиҳад.