Сураи Ас-Саффат — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

— «Фавоқиҳ»: меваҳои гуногуни хуштаъму гуворо.

— «Мукрамун»: гиромӣдошташудагон, яъне касоне ки бо иззату эҳтиром ва неъматҳои бузург сарфароз гардонида шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи подоши бандагони содиқ дар биҳишт аст. Худованд мефармояд, ки онҳо дар биҳишт меваҳои гуногуни хуштаъму гуворо доранд, ки ҳар чиро бихоҳанд ва биписанданд, барояшон муҳайёст. Илова бар ин неъматҳои ҷисмонӣ, онҳо аз ҷониби Парвардигор гиромӣ дошта мешаванд: мартабаҳояшон баланд гардонида мешавад ва ба онҳо иззату эҳтироми бузург ато мегардад. Ин гиромӣдошт на танҳо дар неъматҳои моддӣ, балки дар наздикиву қурби махсус ба Худованди Карим низ зоҳир мешавад, ки ин бузургтарин ва олӣтарин подоши аҳли биҳишт аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши Худованд ба бандагони некӯкор танҳо дар як неъмат халос намешавад, балки фарогири неъматҳои гуногуни ҷисмонӣ ва маънавӣ аст.

— Худованд бандагони худро на танҳо бо додани рӯзӣ, балки бо иззату эҳтиром сарфароз мегардонад, ки ин нишони меҳрубонии Ӯ ба бандагони солеҳ аст.

— Ин оят умедворӣ ва рағбатро ба амалҳои нек зиёд мекунад, зеро ҳар касе ки дар дунё ба тоъати Худованд кӯшиш кунад, дар охират ба чунин неъматҳои бузург ва гиромӣдошт ноил мегардад.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; пас бояд ба ин ваъдаҳо бовар кунем ва ба сӯи онҳо ҳаракат намоем.