Сураи Ас-Саффат — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

— «سُرُر»: ҷамъи «сарір», яъне катҳои ороста ва баланд дар биҳишт.

— «مُتَقَابِلِين»: рӯ ба рӯйи якдигар нишастагон, яъне ҳар яке рӯйи бародарашро мебинад.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт мӯъминон бар катҳои ороста нишастаанд ва рӯ ба рӯйи якдигар қарор доранд. Ин ҳолат нишонаи иззату икром ва эҳтироми мутақобилаи байни аҳли биҳишт аст. Ҳеҷ кас ба қафои дигаре нигоҳ намекунад, балки ҳама рӯйи якдигарро мебинанд ва аз суҳбату ҳамнишинии якдигар баҳра мебаранд. Катҳои онҳо ба гунае гардиш мекунанд, ки ҳамеша рӯ ба рӯйи ҳамдигар қарор мегиранд ва ин боиси фараҳу шодмонии доимии онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт на танҳо неъматҳои ҷисмонӣ, балки неъматҳои рӯҳӣ низ ҳастанд, аз қабили ҳамнишинӣ бо дӯстон ва бародарони имонӣ.

— Эҳтиром ва муҳаббати мутақобила дар байни аҳли биҳишт воситаи асосии шодмонӣ аст, ки ин дар дунё низ бояд омӯхта шавад.

— Ваъдаи Худованд ба бандагони солеҳ ҳақ аст ва ин боиси умедворӣ ва рағбат ба амалҳои нек мегардад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки дар дунё низ аз ҳасрат, рашк ва рӯй гардондан аз якдигар парҳез кунем ва рӯ ба рӯйи бародаронамон бо муҳаббат зиндагӣ кунем.