سورت ص — آیت 13

د مهمو کلمو معناګانې:

• ثَمُودُ: د صالح عليه السلام قوم.
• أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ: د ځنګل او ونو خاوندان، چې د شعيب عليه السلام قوم وو.
• الْأَحْزَابُ: هغه ډلې او ګوندونه چې د خپلو پېغمبرانو پر ضد يې يو ځای شوي وو.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د هغو کافرانو د يادولو په لړ کې، چې د پېغمبرانو د تکذيب له امله يې عذاب وليد، د ثمود قوم، د لوط عليه السلام قوم او د شعيب عليه السلام قوم (چې د ځنګل او ونو خاوندان وو) يادوي. دا ټول هغه ډلې او ډلې وې چې د خپلو پېغمبرانو د تکذيب او د حق د ردولو پر سر يې يو ځای شوي وو. دوی په خپل کفر او سرکشۍ کې سره يو شوي وو، خو الله تعالی دوی ته د دوی د بدو کړنو سزا ورکړه او د دوی ځواک او شان يې له منځه يوړ. دا آيت د هغو کافرانو د عذاب يادونه کوي چې د پېغمبرانو په وړاندې يې مقاومت کاوه، او ښيي چې د دوی ټول ځواک او اتحاد د الله تعالی په وړاندې هيڅ ګټه نه درلوده.

فايدې او سبقونه:

1. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د حق په وړاندې د کافرانو اتحاد او ځواک هيڅ ارزښت نه لري، ځکه چې الله تعالی د دوی په وړاندې ولاړ دی او د دوی پلانونه شنډوي.
2. د پېغمبرانو تکذيب او د هغوی پر ضد يو ځای کېدل هيڅکله بريالي نه دي؛ تاريخ دا ثابته کړې چې د حق پلويان په پای کې بريالي کېږي.
3. دا آيت د مسلمانانو لپاره تسلي ده چې که د دښمنانو شمېر او ځواک ډېر وي، بايد له الله تعالی څخه مرسته وغواړي او په دې پوه شي چې بريا د الله په لاس کې ده.
4. د پخوانيو قومونو کيسې د عبرت سرچينه ده؛ موږ بايد له دوی څخه سبق واخلو او د هغوی په څېر د حق له منلو څخه سرغړونه ونه کړو.