Сураи Сад — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Самӯд: номи қавми гузаштае, ки ба паёмбари худ Солеҳ (алайҳис-салом) имон наоварданд.
• Қавми Лут: мардуме, ки ба паёмбар Лут (алайҳис-салом) имон наоварда, амалҳои зишту нопок анҷом доданд.
• Асҳоби Айка: сокинони назди бешазору боғҳо, ки қавми Шуайб (алайҳис-салом) буданд ва ӯро дурӯғгӯ шумориданд.
• Аҳзоб: гурӯҳҳо ва дастаҳое, ки ба муқобили паёмбарон муттаҳид шуда, ба куфру дурӯғгӯ шуморидан рӯй оварданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол қавмҳои гузаштаро ёдовар мешавад, ки ҳамаашон паёмбарони худро дурӯғгӯ шумориданд: қавми Самӯд, қавми Лут ва сокинони назди боғҳо, ки қавми Шуайб (алайҳис-салом) буданд. Ин ҳама гурӯҳҳое буданд, ки ба муқобили паёмбарон муттаҳид шуда, роҳи куфру инкорро пеш гирифтанд. Онҳо низ мисли дигар гурӯҳҳои пешина ба сарнагунӣ ва ҳалокат дучор шуданд. Ҳамин тавр, ин оят тасаллие барои Паёмбари Худо (сallallohu alayhi va sallam) аст, ки душманони ӯ низ мисли пешиниён нобуд хоҳанд шуд, зеро ҳамаи онҳо дар як роҳ — роҳи инкор ва дурӯғгӯ шуморидани паёмбарон — муттаҳид буданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки таърихи инкор ва дурӯғгӯ шуморидани паёмбарон тӯлонӣ аст ва ҳамеша гурӯҳҳое буданд, ки ба муқобили ҳақ муттаҳид мешуданд.
• Худованд паёмбарашро тасаллӣ медиҳад, ки танҳо ӯ нест, ки бо инкор рӯбарӯ шудааст; пешиниён низ ҳамин гуна озмуда шудаанд.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки муттаҳид шудан ба ботил ва инкор ҳеҷ гоҳ ба комёбӣ намерасонад, балки ба ҳалокат мебарад.
• Ваъдаи Худованд дар бораи нобуд шудани душманони ҳақ собит аст, чунон ки дар гузашта низ собит шуда буд.
• Ин оят моро ба сӯи сабру устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад ва ба мо меомӯзад, ки ба таърихи гузаштагон назар кунем ва аз он ибрат гирем.