سوره ص — آیه 25

معانی کلمات:

• زُلْفَىٰ: به معنای نزدیکی، قرب و منزلت والا است.
• حُسْنَ مَآبٍ: یعنی بازگشت نیکو و سرانجامِ پسندیده در آخرت.

تفسیر آیه:

پس از آنکه حضرت داود علیهالسلام از خطای خود پشیمان شد و به درگاه الهی توبه کرد و به سجده افتاد و استغفار نمود، خداوند متعال دعای او را اجابت کرد و آن لغزش را بخشید. خداوند به او اطمینان داد که این بخشش نهتنها پاککنندهی گناه اوست، بلکه او را به مقام قرب الهی رسانده است. در حقیقت، خداوند برای او در پیشگاه خود منزلتی بلند و جایگاهی رفیع قرار داد و در آخرت نیز سرانجامی نیکو و بازگشتی خوش برایش مهیا ساخت. این آیه نشان میدهد که توبهی صادقانه، نهتنها موجب آمرزش گناه میشود، بلکه انسان را به درجات بالاتری از قرب الهی میرساند و عاقبت او را در آخرت سعادتمند میسازد.

فواید و پیامهای آیه:

• درِ توبه همیشه به روی بندگان باز است و خداوند بندگانِ توبهکار را نهتنها میبخشد، بلکه به آنها مقام و منزلت والاتری عطا میکند.
• خطای پیامبران، هرچند کوچک و ناخواسته باشد، برای امت درسآموز است که هیچکس از خطا مصون نیست، اما راه بازگشت و اصلاح همیشه وجود دارد.
• محبت و رحمت خداوند به اندازهای است که حتی بندگان برگزیدهاش را پس از لغزش، به مقام قرب خود ارتقا میدهد و این مژدهای برای همهی مؤمنان است که ناامیدی از رحمت الهی هرگز جایز نیست.
• این آیه به ما میآموزد که اگر خطایی از ما سر زد، با پشیمانی و استغفار به درگاه خدا بازگردیم؛ چرا که نتیجهی این بازگشت، آمرزش، قرب الهی و حسن عاقبت در آخرت است.