Surat Sad — Ayat 72

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• سَوَّيْتُهُ (sawwaituhu): nyempurnakake wujud lan ciptane.
• نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي (nafakhtu fihi min ruhi): nyebulake roh ing awake, dadi urip.
• فَقَعُوا (faqa'u): padha tiba, padha sumungkem.
• سَاجِدِينَ (sajidin): padha sujud, minangka pakurmatan lan ngagungake.

1. Tafsir Ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani Nabi Muhammad SAW babagan kedadeyan nalika Panjenengane nitahake Nabi Adam AS. Allah paring dhawuh marang para malaikat: "Satemene Ingsun arep nitahake manungsa saka lemah. Nalika Ingsun wis nyempurnakake wujude, wis nata lan mbagusi rupane, banjur Ingsun nyebulake roh ing awake nganti dheweke urip, mula padha sumungkem lan sujuda marang dheweke."

Sujud ing kene dudu sujud ibadah, amarga ibadah mung kena kanggo Allah SWT. Sujud iki minangka sujud pakurmatan lan ngagungake marang Nabi Adam AS, minangka tandha yen dheweke iku makhluk sing diajeni lan dihormati. Para malaikat banjur padha sujud kabeh kajaba Iblis sing ora gelem.

1. Faedah-faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake gedhene kekuwasane Allah SWT, sing bisa nitahake manungsa saka lemah lan maringi urip kanthi nyebulake roh.
• Manungsa iku makhluk sing mulya lan diajeni dening Allah, nganti para malaikat didhawuhi sujud marang Nabi Adam AS minangka pakurmatan.
• Sujud minangka pakurmatan marang manungsa iku mung ana ing syariat sadurunge, nanging ing syariat Islam wis ora kena, amarga sujud mung kanggo Allah SWT.
• Ayat iki ngelingake kita supaya tansah ngagungake Allah SWT minangka Pencipta lan Pemberi urip, lan ngajeni marang sesama manungsa minangka makhluk sing dimulyakake dening Allah.
• Kanthi ngerti asal-usul penciptaan manungsa, kita dadi luwih ngerti sepira gedhene nikmat urip sing diparingake Allah, mula kudu tansah syukur lan nindakake kabecikan.