Сураи Сад — Оят 72

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَوَّيْتُهُ — яъне онро комил ва муътадил гардонам, қомату сураташро рост ва беайб созам.
• نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي — яъне рӯҳро дар ӯ дамидам ва ба воситаи он ҳаёт ба баданаш даромад.
• فَقَعُوا — яъне афтед, ба замин фурӯ афтед.
• سَاجِدِينَ — саҷдакунандагон, ки ин саҷда ба маънои эҳтиром ва бузургдошт аст, на саҷдаи ибодат.

1. Тафсири оят:

Худованд ба фариштагон хабар дод, ки Ӯ аз гил башарро меофарад. Вақте ки офариниши ӯро комил гардонад, қомату сураташро рост ва муътадил созад ва рӯҳро дар ӯ дамад, то ки ҳаёт ба вуҷудаш даромад, он гоҳ ба ӯ саҷда кунанд. Ин саҷда саҷдаи эҳтиром ва бузургдошт буд, ки Худованд барои Одам фармон дод, на саҷдаи ибодат; зеро ибодат танҳо барои Худованди ягона аст. Пас фариштагон бояд ба ӯ фурӯ афтанд ва ӯро бузург доранд, на ин ки ӯро парастиш кунанд. Дар шариати ислом саҷда барои ғайри Худо ҳаром гардидааст, вале ин саҷда дар он замон ба фармони Худованд барои Одам ҳамчун эҳтиром буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд офариниши инсонро комил ва муътадил гардонд ва ба ӯ рӯҳ дамид, ки ин нишони бузургии неъмати ҳаёт аст.
• Инсон дар назди Худо мақоми воло дорад, то ҷое ки фариштагон ба фармони Ӯ барои ӯ эҳтиром карданд.
• Ислом саҷдаро танҳо барои Худованди ягона ҷоиз медонад ва ин ҳифзи покии тавҳид аст.
• Қуръон ҳақиқати офариниш ва арзиши инсонро ба мо нишон медиҳад ва моро ба шукргузорӣ ва итоати Худованд даъват мекунад.