Сураи Сад — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

• إِذْ — он вақт, ба ёд ор.
• بَشَرًا — инсон, одам; ин ҷо ҳазрати Одам (алайҳис-салом) дар назар аст.
• طِين — гил, лой.

1. Тафсири оят:

Ба ёд ор, эй Паёмбар, он вақтро, ки Парвардигори ту ба фариштагон гуфт: «Ман инсоне аз гил меофаринам». Ин инсон ҳазрати Одам (алайҳис-салом) аст, ки Худованд ӯро аз гил офарид. Ин сухан идомаи гуфтугӯи пешина аст ва баён мекунад, ки чӣ гуна ин офариниши бузург оғоз ёфт. Худованд ба фариштагон хабар дод, ки мехоҳад махлуқеро биёфарад, ки аз гил сохта мешавад ва сипас рӯҳ дар ӯ дамида мешавад. Ин оят нишон медиҳад, ки офариниши инсон на тасодуфӣ, балки бо ирода ва ҳикмати Худованд сурат гирифтааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон махлуқи Худованд аст ва аз гил офарида шудааст, бинобар ин бояд дар баробари Офаридгори худ фурӯтан бошад.
• Худованд ба фариштагон хабар дод, ки инсонро меофарад — ин нишон медиҳад, ки инсон дар назди Худо мақоми хос дорад.
• Офариниши инсон аз гил ҳикмати бузург дорад: инсон аз замин аст ва ба замин бармегардад, пас набояд ба худписандӣ ва кибр гирифтор шавад.
• Ёдоварӣ кардани ин ҳодиса ба инсон кӯмак мекунад, ки аслашро фаромӯш накунад ва шукргузори неъматҳои Худованд бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи офаринишҳо бо иродаи Худованд ва бо ҳикмат сурат мегиранд, ва ин боиси афзун шудани имон ва муҳаббат ба Худованд мегардад.