Сураи Сад — Оят 73

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

— «فَسَجَدَ»: пас саҷда карданд, яъне фурӯтанӣ ва итоат нишон доданд.

— «الْمَلَائِكَةُ»: фариштагон, махлуқоти нурӣ, ки ҳамеша фармони Худоро иҷро мекунанд.

— «كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ»: ҳамаи онҳо, бидуни истисно, яктогӣ ва пурра.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол ба фариштагон фармон дод, ки барои гиромӣ доштан ва эҳтиром ба Одам саҷда кунанд, онҳо ҳамагӣ фармонро иҷро карданд ва ба Одам саҷдаи таъзим ва эҳтиром намуданд. Ҳеҷ яке аз онҳо саркашӣ накард ва ҳамаашон итоат карданд. Ин саҷда саҷдаи ибодат барои Одам набуд, балки саҷдаи эҳтиром ва итоат ба фармони Худо буд. Танҳо Иблис аз ин фармон саркашӣ кард ва ба саҷда нарафт, чунки кибру ғурур варзид ва худро аз Одам болотар донист. Ӯ дар илми Худованди мутаъол аз кофирон буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки фариштагон ҳамагӣ фармони Худоро иҷро карданд ва итоат намуданд, ки ин намунаи итоат ва фурӯтанӣ барои мо инсонҳост.

— Худованди мутаъол ба фариштагон фармон дод, ки ба Одам саҷдаи эҳтиром кунанд, ки ин аз бузургии мақоми инсон ва арзиши ӯ дар назди Худо гувоҳӣ медиҳад.

— Дар ин оят дарс аст, ки кибру ғурур ва саркашӣ аз фармони Худо сабаби ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худо мегардад, чунон ки Иблис ба сабаби кибр аз кофирон шуд.

— Қуръони Карим ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва моро ба итоат ва фурӯтанӣ дар баробари фармонҳои Худо даъват менамояд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба фариштагон пайравӣ кунем ва ҳамеша дар роҳи итоати Худо қарор гирем, то аз раҳмати Ӯ баҳраманд шавем.