Сураи Аз-Зумар — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «أُمِرْتُ»: фармон дода шудам.

— «أَعْبُدَ»: ибодат кунам, яъне танҳо ба Ӯ бандагӣ намоям.

— «مُخْلِصًا»: холисона, пок аз ҳар гуна ширк ва риё.

— «الدِّينَ»: ибодат ва тоат, яъне парастиш.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: «Ҳамоно Парвардигорам ба ман фармон додааст, ки танҳо Ӯро бандагӣ кунам ва ибодатамро барои Ӯ холис гардонам, бидуни он ки касе ё чизеро дар ибодат бо Ӯ шарик созам. Ӯ маро фармон додааст, ки аввалин касе бошам, ки ба ин ягонагӣ гардан мегузорам ва аз ҳамаи маъбудҳои дигар безорам». Ин оят даъвати равшан ба тавҳид аст — яъне эътиқод ба ягонагии Худо ва пок гардонидани ибодат аз ҳар гуна ширку риё. Ҳар касе, ки пайрави роҳи Паёмбар (с) бошад, бояд ибодати худро танҳо барои Худои ягона анҷом диҳад ва дар дилу забон ва амал ҳеҷ касро бо Ӯ шарик насозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба сӯи тавҳид — эътиқод ба ягонагии Худо — ҳидоят мекунад, ки асоси тамоми дини ислом аст.

— Ибодат бояд холисона ва танҳо барои Худо бошад; риё ва худнамоӣ дар ибодат арзиши онро аз байн мебарад.

— Паёмбар (с) намунаи аввалини ихлос ва таслим ба фармони Худост; пайравӣ аз ӯ роҳи наҷот аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки озодӣ ва шарафи ҳақиқӣ дар бандагии танҳо ба Худо аст, на дар бандагии махлуқот.

— Даъвати ислом даъвати равшан, содда ва мувофиқи фитрати инсон аст; ҳар касе бо андаке андеша метавонад роҳи ростро биёбад ва ба он дил гарм кунад.