Сураи Аз-Зумар — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَاعْبُدُوا: Пас ибодат кунед.
• مَا شِئْتُم: Ҳар он чизеро, ки мехоҳед.
• مِن دُونِهِ: Ғайри Ӯ (яъне ғайри Аллоҳ).
• الْخَاسِرِينَ: Зиёнкорон.
• خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ: Худашонро зиён карданд.
• أَهْلِيهِمْ: Аҳлу аёлашон, хонаводаашон.
• الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ: Зиёни ошкор ва равшан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикон бигӯ: «Ман танҳо Аллоҳро ибодат мекунам ва ба Ӯ ҳеҷ касеро шарик намеоварам. Шумо бошад, ҳар чизеро, ки мехоҳед, ғайри Аллоҳ ибодат кунед — бутҳо, санамҳо ва дигар махлуқоти Ӯро. Ин амр амри таҳдид ва ҳушдор аст, на амри иҷозат. Яъне ин суханон барои он аст, ки мушрикон бифаҳманд, ки роҳи онҳо ботил аст ва оқибати бади онҳоро интизор аст».

Сипас Аллоҳ мефармояд: «Бигӯ, эй Пайғамбар: Ҳақиқатан зиёнкорони асил онҳое ҳастанд, ки дар рӯзи қиёмат худашон ва аҳлу аёлашонро аз даст медиҳанд». Онҳо дар дунё худро ба ҳалокат афканданд ва аҳлу аёли худро низ гумроҳ карданд. Дар рӯзи қиёмат на худ ба биҳишт медароянд ва на аҳлу аёлашонро дар биҳишт мебинанд — ё онҳо низ бо онҳо ба дӯзах медароянд. Ин ҷудоии абадӣ ва ин ҳасрат аст, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад.

Огоҳ бошед! Ин аст зиёни ошкор ва равшан — зиёне, ки ҳеҷ шакку шубҳае дар он нест. Онҳо сарвати аслӣ — яъне худашон ва наздиконашонро аз даст доданд ва ба ҷои биҳишт ба дӯзах рафтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ибодат танҳо барои Аллоҳи ягона бошад ва ҳеҷ касеро ба Ӯ шарик наоварем.
• Мушрикон ва кофирон бояд бидонанд, ки роҳи онҳо ба зиёни бузург мебарад — на танҳо дар дунё, балки дар охират низ.
• Аҳлу аёлу хонавода амонатҳои Аллоҳ ҳастанд; агар мо онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунем, дар охират бо онҳо якҷоя хоҳем буд. Аммо агар онҳоро гумроҳ кунем, дар рӯзи қиёмат аз онҳо ҷудо мешавем ва ин ҳасрати абадӣ аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки қабл аз ҳама чиз ба фикри наҷоти худу хонаводаамон бошем ва онҳоро ба тавҳид ва ибодати Аллоҳ даъват кунем.
• Зиёни ҳақиқӣ он аст, ки дар охират бошад, на дар дунё. Агар касе дар дунё молу сарваташро аз даст диҳад, аммо дар охират наҷот ёбад, ӯ зиёнкор нест. Аммо касе, ки дар охират худу аҳлашро аз даст диҳад, ӯ зиёнкори асил аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ислом дини наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст ва танҳо пайравии он моро аз ин зиёни бузург наҷот медиҳад.