Surja En-Nisa — Ajet 151

Kuptimet e fjalëve:

• Hakkan (حَقًّا): me të vërtetë, pa asnjë dyshim, në mënyrë të plotë dhe të vërtetë.
• A'tedna (أَعْتَدْنَا): kemi përgatitur, kemi bërë gati.
• Adhaban muhinan (عَذَابًا مُهِينًا): dënim që poshtëron dhe nënçmon, dënim që sjell turp e çnderim.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi në ajetet e mëparshme ata që besojnë në disa të dërguar dhe mohojnë të tjerët, duke bërë dallim mes tyre, thotë se këta njerëz janë jobesimtarët e vërtetë – pra, mosbesimi i tyre është i plotë dhe i padyshimtë. Kushdo që mohon një të dërguar të Allahut, në fakt ka mohuar të gjithë të dërguarit, sepse të gjithë ata kanë ardhur me të njëjtin mesazh nga i njëjti Zot. Prandaj, ai që beson në disa dhe mohon të tjerët, nuk ka besuar në të vërtetën, por ka ndjekur dëshirat e veta.

Më pas, Allahu i Lartësuar njofton se Ai ka përgatitur për jobesimtarët – të gjithë ata që mohojnë Atë dhe të dërguarit e Tij – një dënim poshtërues në Ditën e Gjykimit. Ky dënim do t'i nënçmojë ata para të gjitha krijesave, si ndëshkim për arroganceën dhe mendjemadhësinë e tyre ndaj të vërtetës, dhe për refuzimin e tyre për t'iu nënshtruar urdhrave të Allahut.

Ky dënim nuk është vetëm ndëshkim fizik, por përfshin edhe poshtërim shpirtëror dhe moral, sepse ata do të turpërohen para të gjithëve në Ditën kur askush nuk mund të ndihmojë tjetrin.

Përfitimet nga ajeti:

1. Besimi në të gjithë të dërguarit është kusht i besimit të vërtetë – nuk mjafton të besosh në disa dhe të mohosh të tjerët; besimi është tërësi e pandarë.
2. Mohimi i një të dërguari është si mohimi i të gjithëve – sepse të gjithë kanë ardhur me të njëjtin mesazh nga i njëjti Zot.
3. Dënimi i Allahut për jobesimtarët është i sigurt dhe i pashmangshëm – Ai e ka përgatitur atë dhe nuk ka dyshim në realizimin e Tij.
4. Dënimi poshtërues është pasojë e mendjemadhësisë – ata që refuzojnë të vërtetën nga arrogance, do të poshtërohen në Ditën e Gjykimit.
5. Drejtësia e Allahut – Ai nuk dënon askënd pa e merituar, por dënimi vjen si rezultat i veprimeve të vetë njeriut.
6. Kjo na mëson të jemi të kujdesshëm në besimin tonë – të mos bëjmë dallime mes të dërguarve dhe t'i pranojmë të gjithë me respekt dhe bindje.