Сураи Гафир — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلِ فِرْعَوْنَ — хонавода ва наздикони Фиръавн.
• يَكْتُمُ إِيمَانَهُ — имон ва боварии худро пинҳон медошт.
• أَتَقْتُلُونَ — оё мекушед? (савол барои инкор ва накуҳиш).
• أَن يَقُولَ — барои он ки бигӯяд.
• بِالْبَيِّنَاتِ — бо далелҳо ва нишонаҳои равшану возеҳ.
• يُصِبْكُم — ба шумо мерасад.
• مُسْرِفٌ — касе ки аз ҳад мегузарад.
• كَذَّابٌ — барои дурӯғгӯии худ исроркунанда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованд хабар медиҳад, ки марде аз хонадони Фиръавн, ки ба Худо имон оварда буд ва имонашро аз қавми худ пинҳон медошт, ба муқобили нияти онҳо барои куштани Мӯсо (алайҳис-салом) бархост ва ба онҳо гуфт: «Оё шумо мардеро бе ҳеҷ гуноҳе мекушед, танҳо барои он ки мегӯяд: Парвардигори ман Худост? Ҳол он ки ӯ бо далелҳои равшану возеҳ аз ҷониби Парвардигори шумо ба сӯи шумо омадааст, ки дурустии даъвои ӯро исбот мекунанд». Сипас он марди имоновар ба онҳо гуфт: «Агар Мӯсо дурӯғгӯ бошад, зарари дурӯғи ӯ ба худи ӯ бармегардад ва ба шумо ҳеҷ зиёне надорад; ва агар ростгӯй бошад, он гоҳ баъзе аз азобҳоеро, ки ӯ шуморо аз онҳо огоҳ мекунад, ба шумо мерасад ва шуморо ҳалок месозад». Ба ростӣ, Худованд касеро, ки аз ҳад мегузарад ва дурӯғро ба Худо нисбат медиҳад, ба роҳи ҳақ ҳидоят намекунад.

Ин марди имоновар бо суханони хеш ба қавми худ нишон дод, ки куштани паёмбар танҳо барои даъвати ӯ ба ягонагии Худо зулмест ва ҳеҷ далеле надорад. Ӯ бо адлу инсоф ба онҳо муроҷиат кард, ки ҳатто агар дар даъвои худ дурӯғгӯ бошад, зарари он ба худи ӯст, на ба шумо; ва агар ростгӯй бошад, шумо аз азоби Худо дар амон нахоҳед буд. Ин суханон далели хиради солим ва инсофи он марди имоновар буд, ки ҳатто дар шароити душворӣ ҳақро тарғиб кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Имон метавонад дар дили касе пинҳон бошад ва ӯ дар фурсати муносиб ҳақро тарғиб кунад, чунон ки ин марди имоновар кард.
• Даъвати мардум ба сӯи Худо ва ягонагии Ӯ ҳеҷ гуноҳе нест, ки сазовори ҷазо бошад; балки ин бузургтарин рисолат аст.
• Адлу инсоф тақозо мекунад, ки пеш аз ҳар амале андеша кунем ва ба далелҳо такя намоем, на ба таассуб ва ҳавас.
• Ҳар касе ки аз ҳад мегузарад ва дурӯғро ба Худо нисбат медиҳад, аз ҳидояти Худо маҳрум мемонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бигӯем, ҳатто агар дар миёни мардуми ноҳақ бошем, ва ба Худо таваккул кунем, ки Ӯ ёвари ростгӯён аст.