Сураи Гафир — Оят 29

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— الْمُلْكُ: подшоҳӣ, ҳокимият ва қудрат.

— ظَاهِرِينَ: ғолибон, бартарӣ доштагон.

— بَأْسِ اللَّهِ: азоби Аллоҳ, сахтии азоби Ӯ.

— يَنصُرُنَا: моро ёрӣ медиҳад, моро наҷот медиҳад.

— أُرِيكُمْ: ба шумо нишон медиҳам, ба шумо мегӯям.

— سَبِيلَ الرَّشَادِ: роҳи ҳидоят, роҳи дуруст ва наҷот.

1. Тафсири оят:

Мӯъмин аз хонадони Фиръавн ба қавми худ рӯй оварда, гуфт: «Эй қавми ман! Имрӯз подшоҳӣ ва ғалаба дар замини Миср аз они шумост ва шумо бар дигарон бартариҳо доред. Аммо бигӯед, агар азоби Аллоҳ бар мо фурӯ ояд, кӣ моро аз он ҳимоят мекунад ва наҷот медиҳад?» Вай мехост бо ин суханон онҳоро огоҳ созад, ки қудрату подшоҳии дунёӣ наметавонад инсонро аз азоби Худованд бираҳонад.

Фиръавн дар посух ба қавми худ гуфт: «Ман ба шумо танҳо он чизеро нишон медиҳам, ки худам онро дуруст медонам ва ба манфиати шумост, ва шумо роҳнамоӣ намекунам магар ба роҳи рост ва наҷот.» Вай мехост бо ин суханон қавми худро ба куштани Мӯсо (алайҳис-салом) ташвиқ кунад ва онро кори дурусту ислоҳкунанда нишон диҳад, ҳол он ки дар воқеъ ин роҳи гумроҳӣ ва ҳалокат буд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки қудрат, подшоҳӣ ва ғалабаи дунёӣ набояд инсонро аз ёди Худованд ва охират ғофил созад, зеро ҳамаи ин неъматҳо муваққатанд ва азоби Аллоҳро касе боздошта наметавонад.

— Аз ин оят меомӯзем, ки инсони боимон бояд ҳақро бигӯяд ва мардумро ба роҳи рост даъват кунад, ҳатто агар дар муҳити нодуруст ва дар байни мардуми гумроҳ бошад ҳам.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки суханони зоҳиран зебои роҳбарон ва бузургон набояд моро фиреб диҳад; бояд бо чашми ақл ва шаръ ба онҳо нигарем ва роҳи ҳақро аз роҳи ботил ҷудо кунем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Аллоҳ ёрӣ ва наҷотдиҳандаи ҳақиқӣ аст ва ҳеҷ қудрате наметавонад моро аз азоби Ӯ ҳимоят кунад, пас бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ паноҳ бихоҳем.

— Қиссаи ин мӯъмини ростин ба мо умед мебахшад, ки ҳатто дар байни мардуми гумроҳ метавон боимон ва ростқавл монд ва ба ҳақ даъват кард, ва ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.