Surah Asy-Syura — Talata 48

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• A`raḍū – Tumalikod sila at ayaw makinig sa iyong paanyaya.
• Ḥafīẓan – Tagapagbantay na nagtatala ng kanilang mga gawa at mananagot sa kanila.
• Balāgh – Paghahatid ng mensahe ng Islam.
• Aẕaqnā – Ipinadama Namin o ipinagkaloob Namin.
• Sayyi’ah – Kasawian o kaparusahan.
• Kafūr – Labis na mapagkaila sa mga biyaya, hindi marunong magpasalamat.

Paliwanag ng Talata:

Kung sila (na mga tagapagsamba ng mga diyus-diyosan) ay tatalikod sa iyong paanyaya, O Muhammad, huwag kang malungkot, sapagkat hindi ka Namin isinugo upang maging tagapagbantay sa kanilang mga gawa o tagapagpataw ng parusa sa kanila. Ang tanging tungkulin mo ay ang buong paghahatid ng mensahe ng Allah, at ang kanilang pagtutuos ay nasa Kanya lamang.

Tungkol naman sa kalagayan ng tao: Kapag Kami ay nagkaloob sa kanya ng biyaya tulad ng kayamanan, kalusugan, at iba pang kaginhawahan, siya ay lubos na nagagalak at nagmamalaki. Ngunit kapag siya ay dinatnan ng pagsubok o kaparusahan—dahil sa mga kasalanang kanyang ginawa—siya ay nagiging labis na mapagkaila sa mga biyaya, nagrereklamo sa kapalaran, at nakakalimot sa mga biyayang natanggap niya noon. Ang ganitong pag-uugali ay likas sa tao maliban sa mga pinagpala ng Allah na may pananampalataya at pagtitiyaga.

Mga Aral na Makukuha:

1. Ang tungkulin ng mga tagapagdala ng mensahe ng Islam ay maghatid lamang ng katotohanan nang may katapatan, at hindi sila mananagot sa mga tumalikod—ito ay nagbibigay ng kapanatagan sa mga nagtatrabaho para sa relihiyon.
2. Ang tunay na kaligayahan ay hindi nasusukat sa mga materyal na biyaya lamang, kundi sa pagtanggap sa kalooban ng Allah sa lahat ng pagkakataon.
3. Ang pagiging mapagpasalamat sa mga biyaya at matiyaga sa mga pagsubok ay tanda ng malalim na pananampalataya, at ito ang naglalapit sa tao sa pagmamahal ng Allah.
4. Ang pagsubok at kaparusahan ay hindi walang dahilan; ito ay paalala upang ang tao ay magbalik-loob sa Allah at iwasto ang kanyang mga pagkakamali.
5. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na maging balanse—hindi labis na nagagalak sa biyaya na nakakalimot sa nagkaloob, at hindi nawawalan ng pag-asa sa oras ng pagsubok.