Сураи Аз-Зухруф — Оят 4

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أُمِّ الْكِتَابِ (умму-л-китоб): «модари китоб» — яъне асл ва сарчашмаи ҳамаи китобҳои осмонӣ, ки Лавҳи Маҳфуз аст.
• لَدَيْنَا (ладайно): назди Мо, яъне назди Аллоҳ таоло.
• عَلِيٌّ (алиюн): баландмартаба, бузургқадр.
• حَكِيمٌ (ҳаким): бо ҳикмати амиқ, муҳкам ва устувор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таоло дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим дар «модари китоб» — яъне дар Лавҳи Маҳфуз, ки назди Худованд аст, ҷой дорад. Он дар он ҷо мартабаи бисёр баланд ва шарафи бузург дорад. Ҳамаи оятҳои он муҳкам ва устуворанд, дар онҳо ҳеҷ ихтилоф ва зиддият нест. Аҳкому дастурҳои он — амрҳо ва наҳйҳояш — бо ҳикмати комил ва дурустӣ муқаррар шудаанд. Ин Қуръон дар назди Аллоҳ мақоми олӣ дорад ва аз ҳар гуна нуқсон ва камбудист.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қуръони Карим китоби бисёр бузург ва баландмартаба аст, ки дар назди Аллоҳ таоло мақоми махсус дорад. Ин боиси он мегардад, ки мо ба он бо эҳтиром ва муҳаббат муносибат кунем.
• Ҳикмати комили Қуръон нишон медиҳад, ки ҳамаи дастурҳои он ба манфиати инсон ва ҷомеа аст. Пас бояд ба он амал кунем ва аз он пайравӣ намоем.
• Доим будани Қуръон дар Лавҳи Маҳфуз ва муҳкам будани он боиси итминон ва оромии дил аст, ки ин китоб аз ҷониби Аллоҳи доно ва ҳаким нозил шудааст.
• Ин оят моро ба сӯи хондани Қуръон, андеша кардан дар маъноҳои он ва дӯст доштани он ҳидоят мекунад, зеро он сарчашмаи ҳикмат ва роҳнамоист.