Сураи Аз-Зухруф — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَاسْتَخَفَّ»: сабук ва беарзиш гардондан, яъне фиребу васваса кардан, то ки мардумро сабуксарию беақлӣ ба вуҷуд оварад ва ба роҳи гумроҳӣ кашад.

— «قَوْمَهُ»: мардум ва тобеони худ, яъне банӣ Исроил ва мисриён, ки зери фармони Фиръавн буданд.

— «فَأَطَاعُوهُ»: ба ӯ итоат карданд ва фармони ӯро ба ҷо оварданд.

— «فَاسِقِينَ»: аз тоъати Худо берун шудагон, гунаҳкорон ва аз роҳи рост гумроҳшудагон.

1. Тафсири оят:

Фиръавн бо найрангу фиреб мардуми худро сабук ва беарзиш гардонд, онҳоро ба гумроҳӣ даъват кард ва дар дилҳояшон шубҳа партофт, то ки Мӯсоро (алайҳис-салом) дурӯғгӯ бишумуранд. Онҳо низ ба ӯ итоат карданд ва фармони ноҳақи ӯро ба ҷо оварданд. Ин итоат аз он сабаб буд, ки онҳо мардуме буданд аз тоъати Худо берун рафта, аз роҳи рост гумроҳшуда ва дар гуноҳу нофармонӣ ғарқ гашта буданд. Аз ин рӯ, ба ҷои пайравии паёмбари Худо, аз фармони подшоҳи ситамгар пайравӣ карданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мегардонанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати Қуръон ҳамеша ҳодисаҳои таърихиро бо дақиқӣ баён мекунад ва сабабҳои гумроҳии қавмҳоро ошкор месозад.

— Одамӣ бояд аз фиребу найранги роҳбарони ноҳақ ҳушёр бошад ва кӯр-кӯрона ба ҳар фармон итоат накунад.

— Итоати беҷо ба золимон сабаби ҳалокат ва дурӣ аз раҳмати Худо мегардад.

— Қуръон моро тарбият мекунад, ки ҳамеша роҳи рост ва тоъати Худоро интихоб кунем ва аз гуноҳу нофармонӣ эҳтиёт намоем.

— Дар ин оят раҳмати Худо ва адолати Ӯ зоҳир мешавад, ки оқибати нофармононро ба мо омӯзиш медиҳад, то ки мо роҳи наҷотро пайдо кунем ва ба Ислом бо дили гарм пайравӣ намоем.