Сураи Аз-Зухруф — Оят 55

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آسَفُونَا»: моро ба хашм оварданд, ғазаби моро барангехтанд.

— «انتَقَمْنَا»: интиқом гирифтем, ҷазо додем.

— «أَغْرَقْنَاهُمْ»: онҳоро ғарқ кардем, дар об нобуд сохтем.

— «أَجْمَعِينَ»: ҳамагӣ, ҳамаи онҳо бе истисно.

1. Тафсири оят:

Пас чун Фиръавн ва қавми ӯ бо исрори худ бар куфру дурӯғ баровардани Мӯсо (алайҳис-салом) ва оёти ӯ моро ба хашм оварданд ва сабру тоқати моро ба охир расонданд, Мо аз онҳо интиқом гирифтем ва ҳамаи онҳоро дар баҳр ғарқ кардем. Ин ҷазои дунёии онҳо буд, ки пеш аз ҷазои охират ба онҳо расид, то ибрате барои дигарон бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд бо бандагони худ меҳрубон аст, аммо вақте ки онҳо исрори худро давом медиҳанд ва ҳақро рад мекунанд, адлу интиқоми Ӯ ба амал меояд.

— Исрори бар куфру гуноҳ метавонад сабаби ҳалокат ва нестӣ гардад, чунон ки Фиръавн ва қавми ӯ ҳалок шуданд.

— Қудрати Худованд бениҳоят аст: Ӯ метавонад тамоми лашкари бузургро дар як лаҳза дар баҳр ғарқ кунад.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки аз роҳи ҳақ рӯй нагардонем ва ба оёти Худо имон оварем, то аз азоби Ӯ дар амон бошем.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ зулмеро бе ҷазо намегузорад; ҳар ки бар зулм истодагӣ кунад, оқибати бад хоҳад дошт.

— Ин ҳикоя ба мо умед мебахшад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил ҳарчанд муддате идома кунад, дар ниҳоят нест мешавад.