Сураи Аз-Зухруф — Оят 53

1. Маънои калимаҳои душвор:

• فَلَوْلَا — «пас чаро не», «пас чаро набуд», ба маънои талаб кардани далел ва нишона.
• أَسْوِرَةٌ — ҷамъи «сивор» (асвира), яъне дастпонаҳо, зеварҳои дастӣ.
• مُقْتَرِنِينَ — пайи ҳам оянда, якдигарро пайравӣ кунанда, дар як қатор.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони Фиръавн ва қавми ӯро дар бораи Мӯсо (алайҳис-салом) нақл мекунад. Онҳо гуфтанд: агар Мӯсо воқеан паёмбари Худо бошад, пас чаро Парвардигораш бар ӯ дастпонаҳое аз тилло наандохт, то мо бубинем, ки ӯро гиромӣ доштааст? Ё чаро фариштагон ҳамроҳи ӯ наомаданд, ки пайи ҳам истода ба паёмбарии ӯ шаҳодат диҳанд?

Ин суханон аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ гуфта шудаанд. Дар замони онҳо расм буд, ки подшоҳон ва бузургонро бо дастпонаҳои тилло зинат медоданд, то мақомашонро нишон диҳанд. Фиръавн мехост, ки Мӯсо низ чунин аломати зоҳирӣ дошта бошад. Вале онҳо фаҳмиданд, ки паёмбарӣ на бо зевари дунё, балки бо ҳақиқат ва муъҷизаҳои равшан собит мешавад. Худованд ба Мӯсо муъҷизаҳои бузург — асо ва дасти дурахшон — дода буд, ки онҳо барои аҳли инсоф кофӣ буданд. Аммо Фиръавн ва қавми ӯ аз рӯи кибру ғурур ин муъҷизаҳоро инкор карданд ва далелҳои нав талаб карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашон ҳамеша баҳона меҷӯянд ва ҳар далелеро рад мекунанд, зеро дили онҳо ба ҳақ рӯй намеоварад.
• Паёмбарӣ ва рисолат бо зевари дунё ва молу сарват чен карда намешавад, балки бо ҳақиқат, ахлоқи некӯ ва муъҷизаҳои равшан шинохта мешавад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки ба зоҳир ва молу зевари дунё фирефта нашавем ва ба асл ва ҳақиқати даъват нигарем.
• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ ба паёмбаронаш муъҷизаҳо ва далелҳои кофӣ ато мекунад, то мардуми инсофманд ба ҳақ роҳ ёбанд.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва тафаккур дар нишонаҳои Худо даъват мекунад ва меомӯзад, ки ба ҷои талаби аломатҳои зоҳирӣ, ба қалби худ ва ҳақиқати даъвати исломӣ назар кунем.