Сураи Аль-Джасия — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مِن وَرَائِهِمْ»: дар ин ҷо ба маънои «дар пеши рӯйи онҳо» ва «дар ояндаи онҳо» мебошад; калимаи «варо» дар асл ба маънои он чизест, ки аз пеш ё аз қафо пинҳон аст.
• «جَهَنَّمُ»: номи оташи дӯзахи охират.
• «يُغْنِي»: ба маънои «кофӣ мешавад», «фоида мерасонад», «азобро аз касе дур мекунад».
• «مَا كَسَبُوا»: он чизҳое, ки онҳо дар дунё ба даст овардаанд — аз молу сарват, фарзанд ва амалҳои худ.
• «أَوْلِيَاءَ»: ҷамъи «валӣ» — дӯстон, сарпарастон, ёварон; дар ин ҷо мақсад бутҳо ва маъбудони дигарест, ки мушрикон ба ҷои Аллоҳ гирифта буданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят аз сарнавишти он касоне хабар медиҳад, ки оёти Ӯро масхара мекарданд ва аз роҳи ҳақ рӯй гардонданд. Мефармояд, ки дар пеши рӯйи онҳо дӯзахи ҷаҳаннам қарор дорад ва онҳоро интизор аст; онҳо аз он ҷо ҳеҷ гурезе надоранд. Ҳар он чизе ки дар дунё ба даст овардаанд — аз молу сарват, фарзанд, мартабаву ҷоҳ — ҳеҷ чиз аз азоби Аллоҳро аз онҳо дур карда наметавонад ва ба ҳеҷ ваҷҳ ба онҳо фоида намерасонад. Ҳамчунин он бутҳо ва маъбудоне, ки ба ҷои Аллоҳ ба худ сарпараст гирифта буданд, ҳеҷ корӣ барои онҳо намекунанд ва аз азоб наҷот намедиҳанд. Ва барои онҳо дар охират азоби бузург ва дарднок омода аст, ки ҳеҷ кас тавони таҳаммули онро надорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки сарвати дунё, фарзандон ва мартабаҳои ҷаҳонӣ набояд ӯро аз ёди охират ғофил кунанд, зеро инҳо ҳамагӣ дар рӯзи қиёмат бефоида хоҳанд буд.
• Таваккул ва умедворӣ бояд танҳо ба Аллоҳи ягона бошад; паноҳ бурдан ба ғайри Ӯ — ба бутҳо, шахсон ё воситаҳои сохта — ҳеҷ суде надорад ва одамро аз азоб наҷот намедиҳад.
• Оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ даъват мекунад, то пеш аз он ки дӯзах ба пешвози мо ояд, худро омода созем.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро низ нишон медиҳад: Ӯ пеш аз азоб огоҳӣ медиҳад, то бандагон ҳушёр шаванд ва роҳи наҷотро интихоб кунанд.
• Ва моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода бипазирем ва аз оёти он ибрат гирем, на аз масхаракунандагони он бошем.