Сураи Аль-Джасия — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• Ҳудан (هُدًى): роҳнамоӣ, нишондиҳандаи роҳи рост ва сабаби наҷот аз гумроҳӣ.
• КоФарӣ (كَفَرُوا): инкор кардан, бовар накардан ва рад кардани ҳақиқат.
• Риҷз (رِّجْزٍ): сахттарин ва бадтарин намуди азоб.
• Алим (أَلِيمٌ): дардовар, дарднок ва ранҷовар.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръоне, ки Мо бар ту – эй Паёмбар – нозил кардем, роҳнамо ва нишондиҳандаи роҳи рост аст. Он касонеро, ки пайравӣ кунанд ва ба он амал намоянд, аз гумроҳӣ ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад ва ба роҳи мустақим раҳнамун месозад. Аммо онҳое, ки ба оёти Парвардигорашон, ки дар ин китоб фуруд оварда шудааст, инкор карданд ва онро напазируфтанд, барояшон азобест аз бадтарин ва сахттарин намудҳои азоб – азобе дардовар ва ранҷовар дар рӯзи қиёмат.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоии инсон ба сӯи роҳи рост аст; ҳар кас ба он пайравӣ кунад, аз гумроҳӣ наҷот меёбад.
• Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки неъмати бузурги Қуръонро қадр донад ва аз он баҳра гирад, зеро он бахшоиши Худованд ба бандагонаш аст.
• Инкор ва рад кардани оёти Худо натиҷаи бад дорад ва ба азоби дардовар мерасонад; ин боиси ҳушёрӣ ва эҳтиёткорӣ мегардад.
• Оят нишон медиҳад, ки роҳи наҷот ва саодат дар пазириш ва амал ба Қуръон аст, на дар инкор ва саркашӣ.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ мекашад ва ӯро ба фикр кардан дар бораи оқибати амалҳояш ташвиқ мекунад.