Сураи Аль-Джасия — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «سَخَّرَ»: ром кард, муҳайё кард, дар ихтиёр қарор дод.
• «جَمِيعًا مِّنْهُ»: ҳамааш аз ҷониби Ӯст, яъне ҳамаи ин неъматҳо аз фазлу эҳсони Худованд аст.
• «آيَاتٍ»: нишонаҳо, далелҳо, аломатҳое, ки ба қудрату ягонагии Аллоҳ ишора мекунанд.
• «يَتَفَكَّرُونَ»: андеша мекунанд, тафаккур мекунанд, дар бораи офариниш ва ҳикмати он фикр мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандагони худ хабар медиҳад, ки ҳар он чи дар осмонҳост — аз қабили офтоб, моҳ, ситорагон, абрҳо, бодҳо ва фариштагони муваккал ба ин умур — ва ҳар он чи дар замин аст — аз қабили чорпоён, обҳо, дарёҳо, кӯҳҳо, дарахтон ва киштиҳо — ҳамаро барои манфиати инсон ром ва муҳайё гардонидааст. Ҳамаи ин неъматҳо аз фазлу эҳсони Худованд аст ва танҳо аз ҷониби Ӯ ба бандагон расидааст, на аз каси дигар. Пас, бояд танҳо Ӯро ибодат кунанд ва барои Ӯ шарике қоил нашаванд. Бешубҳа, дар ин ром гардонидан ва муҳайё кардани ин ҳама неъматҳо барои инсон, нишонаҳо ва далелҳои равшане бар қудрати комили Аллоҳ ва ягонагии Ӯ вуҷуд дорад — барои мардуме, ки дар бораи оятҳо, ҳуҷҷатҳо ва далелҳои Ӯ тафаккур мекунанд ва аз онҳо ибрат мегиранд. Онҳо дар офариниш ва ҳикмати он андеша мекунанд ва мефаҳманд, ки ин ҳама аз ҷониби Офаридгори ягона аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳое, ки дар осмону замин ҳаст, аз ҷониби Аллоҳ барои мо муҳайё шудааст ва ин ҳама аз фазлу раҳмати Ӯст.
• Вақте ки инсон дар бораи ин неъматҳо ва офариниш тафаккур мекунад, ба ягонагии Аллоҳ ва қудрати Ӯ бештар бовар мекунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ибодати танҳо ба Аллоҳ даъват мекунад, зеро ҳамаи ин неъматҳо аз Ӯст.
• Тафаккур дар бораи офариниш ва нишонаҳои Аллоҳ роҳи шинохти Ӯ ва наздик шудан ба Ӯст.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки ислом дини андеша ва тафаккур аст, на дини бехабарӣ ва ҷаҳолат.