Сураи Аль-Джасия — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سَخَّرَ — ром кард, мутеъ гардонд, осон кард.
• الْفُلْكُ — киштиҳо, сафайн.
• بِأَمْرِهِ — бо фармон ва иродаи Ӯ.
• لِتَبْتَغُوا — то ки ҷустуҷӯ кунед, талаб намоед.
• مِن فَضْلِهِ — аз фазлу неъмати Ӯ (рӯзӣ ва даромади ҳалол).
• تَشْكُرُونَ — шукр мегузоред, сипос мегӯед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол — ҳамон Зотест, ки барои шумо баҳрро ром ва мутеъ гардонд, то киштиҳо бо фармони Ӯ дар он равон шаванд ва шумо бар онҳо савор шуда, аз як ҷо ба ҷои дигар биравед. Инчунин баҳрро барои он ром кард, то ки шумо аз фазлу неъмати Ӯ рӯзӣ ҷӯед — бо тиҷорат, шикор ва дигар роҳҳои ҳалол касб кунед. Ва ин ҳамаро барои он осон гардонд, то шояд шумо шукри неъматҳои Ӯро ба ҷо оред ва Ӯро яккаю ягона бипарастед ва дар он чи фармон медиҳад ва аз он чи наҳй мекунад, итоат намоед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Баҳр ва киштиҳо неъматҳои бузурги Худованд ҳастанд, ки Ӯ барои бандагонаш ром кардааст; ин далели қудрату раҳмати Ӯст.
• Рӯзӣ ҷустан аз роҳҳои ҳалол — монанди тиҷорат ва шикор — кори нек ва матлуб аст, на чизе, ки аз дин дур бошад.
• Ҳамаи ин неъматҳо бояд ба шукргузорӣ оварда расонанд; шукр танҳо бо забон нест, балки бо дил эътироф кардан ва бо амал итоат намудан аст.
• Ин оят бандаро ба тавҳид роҳнамоӣ мекунад: танҳо Худованд мутасарриф ва ромкунандаи олам аст, пас танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Ислом дини тавозун аст: ҳам кору касби дунё ва ҳам шукру ибодати охират; ин ҳарду бо ҳам ҷамъ мешаванд.
• Шукргузорӣ неъматро зиёд мекунад ва дилро ба Худованд наздик месозад; ин роҳи ҷалби маҳаббати банда ба Парвардигор ва ба дини Ислом аст.