Аль-Худжурат сүрәсе — Аять 2

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ — тавышларыгызны күтәрмәгез, ягъни Пәйгамбәрнең тавышыннан өстен итмәгез.
• فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ — Пәйгамбәрнең тавышыннан артык.
• وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ — аңа сүзне кычкырып әйтмәгез.
• كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ — бер-берегезгә кычкырып сөйләшкән кебек.
• أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ — гамәлләрегезнең юкка чыгуыннан куркып.
• وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ — ә сез аны сизмичә.

Аять тәфсире:

Ий Аллаһка һәм Аның рәсүленә ышанып, Аның кушканнарын үтәгән мөэминнәр! Пәйгамбәргә мөрәҗәгать иткәндә, аның белән сөйләшкәндә әдәп саклагыз. Тавышыгызны аның тавышыннан югары күтәрмәгез, аның хозурында кычкырып сөйләмәгез. Бер-берегезгә кычкырып сөйләшкән кебек, аңа да шулай кычкырып сөйләмәгез. Аны башка кешеләр кебек гади итеп түгел, ә хөрмәт белән, ихтирам итеп сөйләгез. Аны исеме белән түгел, ә "Йә Рәсүләллаһ" яки "Йә Нәбиййәллаһ" дип эндәшегез. Сүзләрегезне йомшак итеп, аның дәрәҗәсенә лаеклы рәвештә әйтегез. Чөнки әдәпсезлек, тавыш күтәрү яки аның хозурында тупас сөйләшү сәбәпле, сезнең изге гамәлләрегез юкка чыгарга мөмкин, ә сез моны сизмичә дә калырсыз. Бу — сезнең өчен зур югалту булыр иде. Шуңа күрә Пәйгамбәргә карата әдәп саклау — иманыгызның һәм гамәлләрегезнең кабул булуының шарты.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Пәйгамбәргә (с.г.в.) карата хөрмәт һәм әдәп — мөэминнең иманының бер өлеше. Аны хөрмәтләү — Аллаһны хөрмәтләү белән беррәттән тора.
2. Әдәпсезлек, тупаслык кешенең изге гамәлләрен юкка чыгарырга мөмкин. Шуңа күрә һәр эштә, бигрәк тә дин әһелләре һәм галимнәр белән аралашканда, әдәп саклау зарур.
3. Пәйгамбәрне (с.г.в.) башка кешеләр кебек гади итеп түгел, ә аның югары дәрәҗәсенә лаеклы рәвештә олылау — мөэминнең бурычы.
4. Кеше үз гамәлләренең ничек юкка чыгуын сизми дә калырга мөмкин. Шуңа күрә һәрвакыт үз эш-гамәлләребезгә игътибарлы булырга кирәк.
5. Бу аять мөэминнәргә Пәйгамбәргә (с.г.в.) мәхәббәт һәм хөрмәтне өйрәтә, аларны әдәпле, тәрбияле булырга дәшә.