Сураи Аль-Маида Оят 32 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Аз ин рӯ бар банӣ-Исроил муқаррар доштем, ки ҳар кас…

Аль-Маида · 32/120

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Маида

مِنْ أَجْلِ ذَٰلِكَ كَتَبْنَا عَلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا ۚ وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَٰلِكَ فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ ۝٣٢

🔤 Transliteration

min ajli zaalika katabnaa `alaa Banee Israaa`eela annahoo man qatala nnafsam bighairi nafsin aw fasaadin fil ardi faka annnamaa qatalan fil ardi faka annammaa qatalan naasa jamee`anw wa man ahyaahaa faka annamaaa ahyan naasa jamee`aa; wa laqad jaaa`at hum Rusulunaa bilbaiyinaati summa inna kaseeram minhum ba`da zaalika fil ardi lamusrifoon

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Аз ин рӯ бар банӣ-Исроил муқаррар доштем, ки ҳар кас каси дигарро на ба қасоси катли касе ё содир кардани фасоде бар рӯи замин бикушад, чунон аст, ки ҳамаи мардумро кушта бошад. Ва ҳар кас, ки ба ӯ ҳаёт бахшад, чун касест, ки ҳамаи мардумро ҳаёт бахшида бошад. Ва албатта паёмбарони Мо ҳамроҳ бо далелҳои равшан бар онҳо фиристода шуданд. Боз ҳам бисёре аз онҳо ҳамчунон бар рӯи замин аз ҳадди хеш таҷовуз мекарданд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои мушкили оят:

«مِنْ أَجْلِ ذَٰلِكَ» — ба сабаби ҳамон ҳодиса.
«كَتَبْنَا» — фарз кардем, ҳукм намудем.
«بَنِي إِسْرَائِيلَ» — фарзандони Яъқуб (а), яъне яҳудиён.
«قِصاص» — қасос, яъне ҷазои қотил ба қатл.
«فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ» — фасод дар замин, монанди куфр, зино, роҳзанӣ ва ғайра.
«أَحْيَاهَا» — касеро аз ҳалокат наҷот дод, ҳаёташро нигаҳ дошт.
«بِالْبَيِّنَاتِ» — бо далелҳои равшан ва ҳуҷҷатҳои ошкор.
«مُسْرِفُونَ» — аз ҳад зиёд гузарандагон, таҷовузкорон.

Тафсири оят:

Баъд аз он ки яке аз писарони Одам бародари худро ба ноҳақ ба қатл расонд, Мо ин ҳукмро бар фарзандони Яъқуб фарз кардем, ки ҳар кас касеро бе сабаби қасос ё бе фасоди дар замин — монанди куфру роҳзанӣ — ба қатл расонад, пас гӯё тамоми мардумро куштааст. Зеро дар назди Худованд куштани як нафари бегуноҳ бо куштани ҳамаи мардум баробар аст дар бузургии гуноҳ ва сазовории азоб. Ва ҳар кас касеро аз марг наҷот диҳад ва ҳаёташро нигаҳ дорад, гӯё тамоми мардумро зинда кардааст; зеро нигаҳдошти ҳурмати як инсон ба манзилаи нигаҳдошти ҳурмати ҳамаи мардум аст. Ва ҳақиқатан паёмбарони Мо бо далелҳои равшан ва мӯъҷизаҳои ошкор ба сӯи фарзандони Яъқуб омаданд, то онҳоро ба имон ва итоат даъват кунанд. Аммо баъд аз омадани паёмбарон бисёре аз онҳо дар замин аз ҳад гузаштанд ва бо содир кардани гуноҳҳо ва поймол намудани ҳудуди Худо ба таҷовузкорӣ пардохтанд.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят бузургии ҳурмати ҷони инсонро нишон медиҳад; куштани як нафар ба манзилаи куштани тамоми мардум аст.
Нигаҳдошти ҳаёти як инсон ва наҷот додани ӯ аз ҳалокат амали бузург аст ва савоби азим дорад.
Ислом дини раҳмат ва ҳифзи ҷон аст, на дини хушунат ва куштори бегуноҳон.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳаёти инсонҳо арҷ гузорем ва дар роҳи наҷоти онҳо кӯшиш кунем.
Қуръон бо далелҳои равшан омадааст ва мо бояд аз он пайравӣ кунем, на монанди онҳое, ки баъд аз омадани далелҳо аз ҳад гузаштанд.
Ин оят ба мо меомӯзад, ки адолат ва ҳифзи ҷон дар ислом асосӣ аст ва ҳар гуна таҷовуз ба ҷони инсон гуноҳи бузург аст.

📜 Оят 30-34 — Сураи Аль-Маида

30فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخَاسِرِينَ

Нафсаш ӯро ба куштани бародар тарғиб кард ва ӯро кушт ва аз зиёнкорон гардид.

31فَبَعَثَ اللَّهُ غُرَابًا يَبْحَثُ فِي الْأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوَارِي سَوْءَةَ أَخِيهِ ۚ قَالَ يَا وَيْلَتَا أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَٰذَا الْغُرَابِ فَأُوَارِيَ سَوْءَةَ أَخِي ۖ فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِينَ

Худо зоғеро фиристод то заминро бикобад ва ба ӯ биёмузад, ки чӣ гуна ҷасади бародари худ пинҳон созад. Гуфт: «Вой бар ман, натавонам монанди ин зоғ бошам ва ҷасади бародарамро дафн кунам». Ва дар зумраи пушаймонон даромад.

32مِنْ أَجْلِ ذَٰلِكَ كَتَبْنَا عَلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا ۚ وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَٰلِكَ فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ

33إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ

Ҷазои касоне, ки бо Худо ва паёмбаронаш ҷанг мекунанд ва дар замин ба фасод мекӯшанд, он аст, ки кушта шаванд ё бар дор гарданд ё дастҳову поҳояшон яке аз чапу яке аз рост бурида шавад ё аз сарзамини худ бадарға шаванд. Инҳо расвоияшон дар ин ҷаҳон аст ва дар охират низ ба азобе бузург гирифтор оянд.

34إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِن قَبْلِ أَن تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ ۖ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ

Ғайри касоне, ки пеш аз он ки шумо бар онҳо даст ёбед, тавба кунанд. Пас бидонед, ки Худо омурзанда ва меҳрубон аст!

← Оят 31 📖 Аль-Маида Оят 33 →

Аль-МаидаФеҳристи Қуръон

120Оят

MedinanRevelation

32Оят

Тарҷума — Аль-Маида 32

Сураи Аль-Маида Оят 32 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Аз ин рӯ бар банӣ-Исроил муқаррар доштем, ки ҳар кас…

Сураи Оят 32/120 — Сураи Аль-Маида المائدة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Маида Гӯш кун, Сураи Аль-Маида Тарҷума, Сураи Аль-Маида mp3, Сураи Аль-Маида pdf. Оят 30–34. Ба Тоҷикӣ: Русский.