Сураи Аль-Маида — Оят 44

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Ҳудан — ҳидоят, роҳнамоӣ ба сӯи ростӣ ва ҳақ.
• Нур — равшанӣ, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад.
• Асламу — таслим шуданд, фурӯтанӣ ва итоат карданд ба фармони Худо.
• Ҳоду — яҳудиён.
• Раббонийюн — донишмандону олимоне, ки мардумро бо дини Худо тарбият мекунанд ва худ парҳезгор ҳастанд.
• Аҳбор — олимони бузурги яҳудӣ, донандагони китоб.
• Устуҳфиза — амонат дода шуданд, яъне ба онҳо китоби Худо барои нигаҳдорӣ супорида шуд.
• Шуҳадо — шоҳидон, назораткунандагон бар он ки китоб тағйир наёбад.
• Сamanan қалилан — баҳои ночиз, манфиати хурди дунёвӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки Ӯ Тавротро бар Мӯсо (алайҳис-салом) нозил кард, ки дар он ҳидоят ва равшанӣ буд — ҳидоят аз гумроҳӣ ва нур барои равшан кардани аҳкоми Худо. Ин китоб манбаи роҳнамоӣ барои мардум буд ва аҳкоми Худоро равшан месохт.

Бо ин Таврот паёмбарони банӣ Исроил, ки ба Худо таслим шуда буданд ва фармонҳои Ӯро қабул карда буданд, байни яҳудиён ҳукм мекарданд. Онҳо аз аҳкоми Таврот берун нарафтанд ва онро тағйир надоданд. Ҳамчунин олимони парҳезгор ва донишмандони бузург бо он ҳукм мекарданд, зеро Худо онҳоро амонатдори китоби худ карда буд, то онро аз таҳриф ва тағйир нигаҳ доранд, ва онҳо бар он шоҳид буданд, ки ҳақ аст ва мардум ба онҳо дар ин бобат муроҷиат мекарданд.

Сипас Худо ба олимони яҳудӣ ва аҳбор рӯй оварда мегӯяд: аз мардум натарсед дар иҷрои ҳукми Ман, зеро онҳо на метавонанд ба шумо фоида расонанд ва на зарар, балки танҳо аз Ман битарсед, ки Ман фоидарасонанда ва зараррасонанда ҳастам. Ва аҳкоми Маро бо баҳои ночиз — мақом, ҷоҳ ё мол — иваз накунед ва онро пинҳон надоред.

Онҳое, ки ба он чи Худо нозил кардааст, ҳукм намекунанд ва онро инкор мекунанд ё ғайри онро бартар медонанд ё баробар мешуморанд, пас онҳо кофиронанд. Ин кофир шудан аз сабаби сабук шуморидан ва саркашӣ аз фармони Худо ва ҳукм кардан ба ғайри он аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон ва китобҳои осмонӣ ҳамагӣ барои ҳидояти инсон ва равшан кардани роҳи рост нозил шудаанд.
• Олимону донишмандон амонатдорони дини Худо ҳастанд ва бояд онро аз таҳриф нигаҳ доранд.
• Хавф аз мардум набояд сабаби тарки ҳукми Худо шавад; танҳо аз Худо бояд тарсид.
• Иҷрои аҳкоми Худо набояд бо манфиати ночизи дунёвӣ иваз карда шавад.
• Ҳукм накардан ба он чи Худо нозил кардааст, аз бузургтарин гуноҳҳост ва метавонад ба куфр оварда расонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо дили кушод рӯ оварем, аҳкоми онро дӯст дорем ва ба он амал кунем, зеро дар он ҳидоят ва нур аст барои тамоми инсоният.