Surja Kaf — Ajet 37

Kuptimi i fjalëve:

• لَذِكْرَى: përkujtim, këshillë e dobishme dhe mësim.
• لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ: për atë që ka mendje të shëndoshë dhe zemër të gjallë që kupton.
• أَلْقَى السَّمْعَ: i vë veshin me vëmendje dhe dëgjon me kujdes.
• وَهُوَ شَهِيدٌ: ndërsa është i pranishëm me zemër, jo i pakujdesshëm dhe jo i shpërqendruar.

Tefsiri i ajetit:

Në atë që u përmend më parë – shkatërrimin e popujve të mëparshëm që mohuan të dërguarit e tyre – ka me të vërtetë përkujtim dhe mësim të madh për atë që ka zemër të gjallë dhe mendje të shëndoshë që kupton me të, ose për atë që i vë veshin me vëmendje Kur'anit dhe dëgjon me prani të plotë zemre, duke mos qenë i pakujdesshëm apo i shpërqendruar. Sepse vetëm ai që ka zemër të ndërgjegjshme dhe vesh që dëgjon me kujdes, mund të përfitojë nga këshillat dhe të marrë mësim nga ngjarjet e të kaluarës.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se udhëzimi dhe përfitimi nga këshillat varet nga gjendja e zemrës dhe vëmendja e mendjes; prandaj duhet ta pastrojmë zemrën dhe ta bëjmë atë të pranishme kur dëgjojmë Kuranin dhe këshillat.
2. Na nxit të mendojmë thellë për historinë e popujve të mëparshëm dhe fatin e tyre, sepse kjo është një dritë udhëzuese për ata që duan të shmangin gabimet e tyre.
3. Tregon se dëgjimi me vëmendje dhe prania e zemrës janë çelësi i përfitimit nga çdo fjalë e mirë, dhe se Zoti i Lartësuar e vlerëson sinqeritetin në kërkimin e së vërtetës.
4. Ajeti na bën thirrje që të mos jemi indiferentë ndaj ajeteve të Kuranit dhe shenjave të Zotit në univers, por të jemi gjithmonë të zgjuar dhe të vëmendshëm, sepse kjo është rruga drejt lumturisë në këtë botë dhe në botën tjetër.