சூரா காஃப் — வசனம் 37

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• لَذِكْرَى: நல்லுபதேசம், நினைவூட்டல், படிப்பினை.
• لَهُ قَلْبٌ: அறிவு உள்ளவன், சிந்திக்கும் திறன் பெற்றவன்.
• أَلْقَى السَّمْعَ: செவியை அர்ப்பணித்தல், கவனமாகச் செவிசாய்த்தல்.
• شَهِيدٌ: மனம் முழுவதும் முன்னிலையில் இருப்பவன், கவனக்குறைவு இல்லாதவன்.

விளக்கம்:

முந்தைய சமுதாயங்கள் அழிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளில், அவர்களின் வேதனையான முடிவுகளில், நிச்சயமாக ஒரு சிறந்த படிப்பினையும் நல்லுபதேசமும் இருக்கிறது. ஆனால் அது அனைவருக்கும் கிடைக்காது. அது எவருக்குக் கிடைக்கும் என்றால்: (1) அறிவைப் பெற்று சிந்திக்கும் இதயம் உள்ளவருக்கு — அதாவது நல்லது கெட்டதைப் பகுத்தறியும் திறன் பெற்றவருக்கு; (2) அல்லது கவனமாகச் செவிசாய்த்து, மனம் முழுவதும் முன்னிலையில் இருக்கும் நிலையில் கேட்பவருக்கு — கவனக்குறைவாகவோ, மனம் அலைபாய்ந்த நிலையிலோ அல்லாமல், முழு கவனத்துடன் கேட்பவருக்கு. இத்தகையவர்களுக்கே இந்த நிகழ்வுகள் படிப்பினையாக அமையும்.

பயன்கள்:

1. இறைவனின் வேதனையான நிகழ்வுகளைப் பற்றிய சிந்தனை, மனிதனின் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவனை நல்ல வழியில் நடத்துகிறது.
2. அறிவும் சிந்தனையும் இறைவனின் அடையாளங்களை உணர்வதற்கான திறவுகோல்கள் ஆகும்.
3. கவனமாகச் செவிசாய்த்து கேட்பது, மனம் முழுவதும் முன்னிலையில் இருப்பது — இதுவே உண்மையான பயனைப் பெறுவதற்கான வழி.
4. கவனக்குறைவும் மன அலைபாய்தலும் மனிதனை இறைவனின் அடையாளங்களிலிருந்து விலக்கிவிடும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
5. இந்த வாழ்க்கையில் படிப்பினை பெறாதவன், மறுமையில் வருத்தப்பட நேரிடும் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.